دفتر ۳ · 15 beyts
بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را
با این بخش گفتوگو کن — ask the Masnavi about this section
پرسش دلخواه دربارهٔ مثنوی… open Ask →- M3:2885 سَگِ زمستان جَمع گردَد اُستُخوانَش زَخمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانَش
- M3:2886 کو بگویَد کین قَدرِ تَن که مَنَم خانهای از سَنگ بایَد کَردَنم
- M3:2887 چونَک تابستان بیایَد مَن بِچَنگ بَهرِ سَرما خانهای سازَم زِ سَنگ
- M3:2888 چونَک تابستان بیاید از گُشاد اُستُخوانها پَهن گردَد پوست شاد
- M3:2889 گویَد او چون زَفت بینَد خویش را دَر کُدامین خانه گُـنجَم اِی کیا
- M3:2890 زَفت گردَد پا کِشَد دَر سایهای کاهِلی ، سیری ، غَری ، خودرایهای
- M3:2891 گویَدَش دِل خانهای ساز اِی عَمو گوید او در خانه کی گُنجَم بِگو
- M3:2892 اُستُخوانِ حرصِ تو دَر وقتِ دَرد دَرهَم آیَد خُرد گردَد دَر نَوَرد
- M3:2893 گویی اَز توبه بِسازَم خانهای دَر زِمستان باشُدَم اِستانهای
- M3:2894 چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص زَفت هَمچو سَگ سودای خانه از تو رَفت
- M3:2895 شُکرِ نِعمت خوشتَر از نِعمت بُوَد شُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد
- M3:2896 شُکرِ جان نِعمت وُ نِعمت چو پوست زآنک شُکر آرد تُرا تا کوی دوست
- M3:2897 نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباه صیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکرِ شاه
- M3:2898 نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میر تا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر
- M3:2899 سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَق تا رَوَد از تو شِکَمخواری وُ دَق
❋