بخش ۱۷۳ - آداب المستمعین والمریدین عند فیض الحکمة من لسان الشیخ

1. M3:3602 بر ملولان این مکرر کردنست نزد من عمر مکرر بردنست
2. M3:3603 شمع از برق مکرر بر شود خاک از تاب مکرر زر شود
3. M3:3604 گر هزاران طالب‌اند و یک ملول از رسالت باز می‌ماند رسول
4. M3:3605 این رسولان ضمیر رازگو مستمع خواهند اسرافیل‌خو
5. M3:3606 نخوتی دارند و کبری چون شهان چاکری خواهند از اهل جهان
6. M3:3607 تا ادبهاشان بجاگه ناوری از رسالتشان چگونه بر خوری
7. M3:3608 کی رسانند آن امانت را بتو تا نباشی پیششان راکع دوتو
8. M3:3609 هر ادبشان کی همی‌آید پسند کامدند ایشان ز ایوان بلند
9. M3:3610 نه گدایانند کز هر خدمتی از تو دارند ای مزور منتی
10. M3:3611 لیک با بی‌رغبتیها ای ضمیر صدقهٔ سلطان بیفشان وا مگیر
11. M3:3612 اسپ خود را ای رسول آسمان در ملولان منگر و اندر جهان
12. M3:3613 فرخ آن ترکی که استیزه نهد اسپش اندر خندق آتش جهد
13. M3:3614 گرم گرداند فرس را آنچنان که کند آهنگ اوج آسمان
14. M3:3615 چشم را از غیر و غیرت دوخته همچو آتش خشک و تر را سوخته
15. M3:3616 گر پشیمانی برو عیبی کند آتش اول در پشیمانی زند
16. M3:3617 خود پشیمانی نروید از عدم چون ببیند گرمی صاحب‌قدم

↓ download .txt ↓ JSON