بخش ۵۰ - توفیق میان این دو حدیث کی الرضا بالکفر کفر و حدیث دیگر من لم یرض بقضایی فلیطلب ربا سوای

1. M3:1362 دی سؤالی کرد سایل مر مرا زانک عاشق بود او بر ماجرا
2. M3:1363 گفت نکتهٔ الرضا بالکفر کفر این پیمبر گفت و گفت اوست مهر
3. M3:1364 باز فرمود او که اندر هر قضا مر مسلمان را رضا باید رضا
4. M3:1365 نه قضای حق بود کفر و نفاق گر بدین راضی شوم باشد شقاق
5. M3:1366 ور نیم راضی بود آن هم زیان پس چه چاره باشدم اندر میان
6. M3:1367 گفتمش این کفر مقضی نه قضاست هست آثار قضا این کفر راست
7. M3:1368 پس قضا را خواجه از مقضی بدان تا شکالت دفع گردد در زمان
8. M3:1369 راضیم در کفر زان رو که قضاست نه ازین رو که نزاع و خبث ماست
9. M3:1370 کفر از روی قضا خود کفر نیست حق را کافر مخوان اینجا مه‌ایست
10. M3:1371 کفر جهلست و قضای کفر علم هر دو کی یک باشد آخر حلم و خلم
11. M3:1372 زشتی خط زشتی نقاش نیست بلک از وی زشت را بنمودنیست
12. M3:1373 قوت نقاش باشد آنک او هم تواند زشت کردن هم نکو
13. M3:1374 گر کشانم بحث این را من بساز تا سؤال و تا جواب آید دراز
14. M3:1375 ذوق نکتهٔ عشق از من می‌رود نقش خدمت نقش دیگر می‌شود

↓ download .txt ↓ JSON