بخش ۵۶ - عذر گفتن نظم کننده و مدد خواستن

1. M3:1490 ای تقاضاگر درون همچون جنین چون تقاضا می‌کنی اتمام این
2. M3:1491 سهل گردان ره نما توفیق ده یا تقاضا را بهل بر ما منه
3. M3:1492 چون ز مفلس زر تقاضا می‌کنی زر ببخشش در سِرْ ای شاه غنی
4. M3:1493 بی تو نظم و قافیه شام و سحر زهره کی دارد که آید در نظر
5. M3:1494 نظم و تجنیس و قوافی ای علیم بندهٔ امر توند از ترس و بیم
6. M3:1495 چون مسبح کرده‌ای هر چیز را ذات بی تمییز و با تمییز را
7. M3:1496 هر یکی تسبیح بر نوعی دگر گوید و از حال آن این بی‌خبر
8. M3:1497 آدمی منکر ز تسبیح جماد و آن جماد اندر عبادت اوستاد
9. M3:1498 بلک هفتاد و دو ملت هر یکی بی‌خبر از یکدگر واندر شکی
10. M3:1499 چون دو ناطق را ز حال همدگر نیست آگه چون بود دیوار و در
11. M3:1500 چون من از تسبیح ناطق غافلم چون بداند سبحهٔ صامت دلم
12. M3:1501 هست سُنّی را یکی تسبیح خاص هست جبری را ضد آن در مناص
13. M3:1502 سنّی از تسبیح جبری بی‌خبر جبری از تسبیح سنّی بی اثر
14. M3:1503 این همی‌گوید که آن ضالست و گم بی‌خبر از حال او وز امر قم
15. M3:1504 و آن همی گوید که این را چه خبر جنگشان افکند یزدان از قدر
16. M3:1505 گوهر هر یک هویدا می‌کند جنس از ناجنس پیدا می‌کند
17. M3:1506 قهر را از لطف داند هر کسی خواه دانا خواه نادان یا خسی
18. M3:1507 لیک لطفی قهر در پنهان شده یا که قهری در دل لطف آمده
19. M3:1508 کم کسی داند مگر ربانیی کش بود در دل محک جانیی
20. M3:1509 باقیان زین دو گمانی می‌برند سوی لانهٔ خود به یک پر می‌پرند

↓ download .txt ↓ JSON