بخش ۱۳ - عذر خواستن آن عاشق از گناه خویش به تلبیس و روی پوش و فهم کردن معشوق آن را نیز

1. M4:304 گفت عاشق امتحان کردم مگیر تا ببینم تو حریفی یا ستیر
2. M4:305 من همی دانستمت بی‌امتحان لیک کی باشد خبر هم‌چون عیان
3. M4:306 آفتابی نام تو مشهور و فاش چه زیانست ار بکردم ابتلاش
4. M4:307 تو منی من خویشتن را امتحان می‌کنم هر روز در سود و زیان
5. M4:308 انبیا را امتحان کرده عدات تا شده ظاهر ازیشان معجزات
6. M4:309 امتحان چشم خود کردم به نور ای که چشم بد ز چشمان تو دور
7. M4:310 این جهان هم‌چون خرابست و تو گنج گر تفحص کردم از گنجت مرنج
8. M4:311 زان چنین بی‌خردگی کردم گزاف تا زنم با دشمنان هر بار لاف
9. M4:312 تا زبانم چون ترا نامی نهد چشم ازین دیده گواهیها دهد
10. M4:313 گر شدم در راه حرمت راه‌زن آمدم ای مه به شمشیر و کفن
11. M4:314 جز به دست خود مبرم پا و سر که ازین دستم نه از دست دگر
12. M4:315 از جدایی باز می‌رانی سخن هر چه خواهی کن ولیکن این مکن
13. M4:316 در سخن آباد این دم راه شد گفت امکان نیست چون بیگاه شد
14. M4:317 پوستها گفتیم و مغز آمد دفین گر بمانیم این نماند همچنین

↓ download .txt ↓ JSON