بخش ۱۵ - گفتن آن جهود علی را کرم الله وجهه کی اگر اعتماد داری بر حافظی حق از سر این کوشک خود را در انداز و جواب گفتن امیرالمؤمنین او را

1. M4:351 مرتضی را گفت روزی یک عنود کو ز تعظیم خدا آگه نبود
2. M4:352 بر سر بامی و قصری بس بلند حفظ حق را واقفی ای هوشمند
3. M4:353 گفت آری او حفیظست و غنی هستی ما را ز طفلی و منی
4. M4:354 گفت خود را اندر افکن هین ز بام اعتمادی کن بحفظ حق تمام
5. M4:355 تا یقین گردد مرا ایمان تو و اعتقاد خوب با برهان تو
6. M4:356 پس امیرش گفت خامش کن برو تا نگردد جانت زین جرئت گرو
7. M4:357 کی رسد مر بنده را که با خدا آزمایش پیش آرد ز ابتلا
8. M4:358 بنده را کی زهره باشد کز فضول امتحان حق کند ای گیج گول
9. M4:359 آن خدا را می‌رسد کو امتحان پیش آرد هر دمی با بندگان
10. M4:360 تا به ما ما را نماید آشکار که چه داریم از عقیده در سرار
11. M4:361 هیچ آدم گفت حق را که تو را امتحان کردم درین جرم و خطا
12. M4:362 تا ببینم غایت حلمت شها اه کرا باشد مجال این کرا
13. M4:363 عقل تو از بس که آمد خیره‌سر هست عذرت از گناه تو بتر
14. M4:364 آنک او افراشت سقف آسمان تو چه دانی کردن او را امتحان
15. M4:365 ای ندانسته تو شر و خیر را امتحان خود را کن آنگه غیر را
16. M4:366 امتحان خود چو کردی ای فلان فارغ آیی ز امتحان دیگران
17. M4:367 چون بدانستی که شکردانه‌ای پس بدانی کاهل شکرخانه‌ای
18. M4:368 پس بدان بی‌امتحانی که اله شکری نفرستدت ناجایگاه
19. M4:369 این بدان بی‌امتحان از علم شاه چون سری نفرستدت در پایگاه
20. M4:370 هیچ عاقل افکند در ثمین در میان مستراحی پر چمین
21. M4:371 زانک گندم را حکیم آگهی هیچ نفرستد به انبار کهی
22. M4:372 شیخ را که پیشوا و رهبرست گر مریدی امتحان کرد او خرست
23. M4:373 امتحانش گر کنی در راه دین هم تو گردی ممتحن ای بی‌یقین
24. M4:374 جرات و جهلت شود عریان و فاش او برهنه کی شود زان افتتاش
25. M4:375 گر بیاید ذره سنجد کوه را بر درد زان که ترازوش ای فتی
26. M4:376 کز قیاس خود ترازو می‌تند مرد حق را در ترازو می‌کند
27. M4:377 چون نگنجد او به میزان خرد پس ترازوی خرد را بر درد
28. M4:378 امتحان هم‌چون تصرف دان درو تو تصرف بر چنان شاهی مجو
29. M4:379 چه تصرف کرد خواهد نقشها بر چنان نقاش بهر ابتلا
30. M4:380 امتحانی گر بدانست و بدید نی که هم نقاش آن بر وی کشید
31. M4:381 چه قدر باشد خود این صورت که بست پیش صورتها که در علم ویست
32. M4:382 وسوسهٔ این امتحان چون آمدت بخت بد دان کآمد و گردن زدت
33. M4:383 چون چنین وسواس دیدی زود زود با خدا گرد و در آ اندر سجود
34. M4:384 سجده گه را تر کن از اشک روان کای خدا تو وا رهانم زین گمان
35. M4:385 آن زمان کت امتحان مطلوب شد مسجد دین تو پر خروب شد

↓ download .txt ↓ JSON