بخش ۳۶ - آزاد شدن بلقیس از ملک و مست شدن او از شوق ایمان و التفات همت او از همهٔ ملک منقطع شدن وقت هجرت الا از تخت

1. M4:857 چون سلیمان سوی مرغان سبا یک صفیری کرد بست آن جمله را
2. M4:858 جز مگر مرغی که بد بی‌جان و پر یا چو ماهی گنگ بود از اصل کر
3. M4:859 نی غلط گفتم که کر گر سر نهد پیش وحی کبریا سمعش دهد
4. M4:860 چونک بلقیس از دل و جان عزم کرد بر زمان رفته هم افسوس خورد
5. M4:861 ترک مال و ملک کرد او آن چنان که بترک نام و ننگ آن عاشقان
6. M4:862 آن غلامان و کنیزان بناز پیش چشمش هم‌چو پوسیده پیاز
7. M4:863 باغها و قصرها و آب رود پیش چشم از عشق گلحن می‌نمود
8. M4:864 عشق در هنگام استیلا و خشم زشت گرداند لطیفان را به چشم
9. M4:865 هر زمرد را نماید گندنا غیرت عشق این بود معنی لا
10. M4:866 لااله الا هو اینست ای پناه که نماید مه ترا دیگ سیاه
11. M4:867 هیچ مال و هیچ مخزن هیچ رخت می دریغش نامد الا جز که تخت
12. M4:868 پس سلیمان از دلش آگاه شد کز دل او تا دل او راه شد
13. M4:869 آن کسی که بانگ موران بشنود هم فغان سر دوران بشنود
14. M4:870 آنک گوید راز قالت نملة هم بداند راز این طاق کهن
15. M4:871 دید از دورش که آن تسلیم کیش تلخش آمد فرقت آن تخت خویش
16. M4:872 گر بگویم آن سبب گردد دراز که چرا بودش به تخت آن عشق و ساز
17. M4:873 گرچه این کلک قلم خود بی‌حسیست نیست جنس کاتب او را مونسیست
18. M4:874 هم‌چنین هر آلت پیشه‌وری هست بی‌جان مونس جانوری
19. M4:875 این سبب را من معین گفتمی گر نبودی چشم فهمت را نمی
20. M4:876 از بزرگی تخت کز حد می‌فزود نقل کردن تخت را امکان نبود
21. M4:877 خرده کاری بود و تفریقش خطر هم‌چو اوصال بدن با همدگر
22. M4:878 پس سلیمان گفت گرچه فی‌الاخیر سرد خواهد شد برو تاج و سریر
23. M4:879 چون ز وحدت جان برون آرد سری جسم را با فر او نبود فری
24. M4:880 چون برآید گوهر از قعر بحار بنگری اندر کف و خاشاک خوار
25. M4:881 سر بر آرد آفتاب با شرر دم عقرب را کی سازد مستقر
26. M4:882 لیک خود با این همه بر نقد حال جست باید تخت او را انتقال
27. M4:883 تا نگردد خسته هنگام لقا کودکانه حاجتش گردد روا
28. M4:884 هست بر ما سهل و او را بس عزیز تا بود بر خوان حوران دیو نیز
29. M4:885 عبرت جانش شود آن تخت ناز هم‌چو دلق و چارقی پیش ایاز
30. M4:886 تا بداند در چه بود آن مبتلا از کجاها در رسید او تا کجا
31. M4:887 خاک را و نطفه را و مضغه را پیش چشم ما همی‌دارد خدا
32. M4:888 کز کجا آوردمت ای بدنیت که از آن آید همی خفریقیت
33. M4:889 تو بر آن عاشق بدی در دور آن منکر این فضل بودی آن زمان
34. M4:890 این کرم چون دفع آن انکار تست که میان خاک می‌کردی نخست
35. M4:891 حجت انکار شد انشار تو از دوا بدتر شد این بیمار تو
36. M4:892 خاک را تصویر این کار از کجا نطفه را خصمی و انکار از کجا
37. M4:893 چون در آن دم بی‌دل و بی‌سر بدی فکرت و انکار را منکر بدی
38. M4:894 از جمادی چونک انکارت برست هم ازین انکار حشرت شد درست
39. M4:895 پس مثال تو چو آن حلقه‌زنیست کز درونش خواجه گوید خواجه نیست
40. M4:896 حلقه‌زن زین نیست دریابد که هست پس ز حلقه بر ندارد هیچ دست
41. M4:897 پس هم انکارت مبین می‌کند کز جماد او حشر صد فن می‌کند
42. M4:898 چند صنعت رفت ای انکار تا آب و گل انکار زاد از هل اتی
43. M4:899 آب وگل می‌گفت خود انکار نیست بانگ می‌زد بی‌خبر که اخبار نیست
44. M4:900 من بگویم شرح این از صد طریق لیک خاطر لغزد از گفت دقیق

↓ download .txt ↓ JSON