بخش ۱۱۵ - در معنی لَوْلاکَ لَما خَلَقْتُ الأَفْلاکَ

1. M5:2731 شد چنین شیخی گدای کو به کو عشق آمد لاابالی اتقوا
2. M5:2732 عشق جوشد بحر را مانند دیگ عشق ساید کوه را مانند ریگ
3. M5:2733 عشق‌بشکافد فلک را صد شکاف عشق لرزاند زمین را از گزاف
4. M5:2734 با محمد بود عشق پاک جفت بهر عشق او را خدا لولاک گفت
5. M5:2735 منتهی در عشق چون او بود فرد پس مر او را ز انبیا تخصیص کرد
6. M5:2736 گر نبودی بهر عشق پاک را کی وجودی دادمی افلاک را
7. M5:2737 من بدان افراشتم چرخ سنی تا علو عشق را فهمی کنی
8. M5:2738 منفعتهای دگر آید ز چرخ آن چو بیضه تابع آید این چو فرخ
9. M5:2739 خاک را من خوار کردم یک سری تا ز خواری عاشقان بویی بری
10. M5:2740 خاک را دادیم سبزی و نوی تا ز تبدیل فقیر آگه شوی
11. M5:2741 با تو گویند این جبال راسیات وصف حال عاشقان اندر ثبات
12. M5:2742 گرچه آن معنیست و این نقش ای پسر تا به فهم تو کند نزدیک‌تر
13. M5:2743 غصه را با خار تشبیهی کنند آن نباشد لیک تنبیهی کنند
14. M5:2744 آن دل قاسی که سنگش خواندند نامناسب بد مثالی راندند
15. M5:2745 در تصور در نیاید عین آن عیب بر تصویر نه نفیش مدان

↓ download .txt ↓ JSON