بخش ۱۲۳ - مثل

1. M5:2829 آن یکی می‌خورد نان فخفره گفت سایل چون بدین استت شره
2. M5:2830 گفت جوع از صبر چون دوتا شود نان جو در پیش من حلوا شود
3. M5:2831 پس توانم که همه حلوا خورم چون کنم صبری صبورم لاجرم
4. M5:2832 خود نباشد جوع هر کس را زبون کین علف‌زاریست ز اندازه برون
5. M5:2833 جوع مر خاصان حق را داده‌اند تا شوند از جوع شیر زورمند
6. M5:2834 جوع هر جلف گدا را کی دهند چون علف کم نیست پیش او نهند
7. M5:2835 که بخور که هم بدین ارزانیی تو نه‌ای مرغاب مرغ نانیی

↓ download .txt ↓ JSON