بخش ۱۲۴ - حکایت مریدی کی شیخ از حرص و ضمیر او واقف شد او را نصیحت کرد به زبان و در ضمن نصیحت قوت توکل بخشیدش به امر حق

1. M5:2836 شیخ می‌شد با مریدی بی‌درنگ سوی شهری نان بدانجا بود تنگ
2. M5:2837 ترس جوع و قحط در فکر مرید هر دمی می‌گشت از غفلت پدید
3. M5:2838 شیخ آگه بود و واقف از ضمیر گفت او را چند باشی در زحیر
4. M5:2839 از برای غصهٔ نان سوختی دیدهٔ صبر و توکل دوختی
5. M5:2840 تو نه‌ای زان نازنینان عزیز که ترا دارند بی‌جوز و مویز
6. M5:2841 جوع رزق جان خاصان خداست کی زبون هم‌چو تو گیج گداست
7. M5:2842 باش فارغ تو از آنها نیستی که درین مطبخ تو بی‌نان بیستی
8. M5:2843 کاسه بر کاسه‌ست و نان بر نان مدام از برای این شکم‌خواران عام
9. M5:2844 چون بمیرد می‌رود نان پیش پیش کای ز بیم بی‌نوایی کشته خویش
10. M5:2845 تو برفتی ماند نان برخیز گیر ای بکشته خویش را اندر زحیر
11. M5:2846 هین توکل کن ملرزان پا و دست رزق تو بر تو ز تو عاشق‌ترست
12. M5:2847 عاشقست و می‌زند او مول‌مول که ز بی‌صبریت داند ای فضول
13. M5:2848 گر تو را صبری بدی رزق آمدی خویشتن چون عاشقان بر تو زدی
14. M5:2849 این تب لرزه ز خوف جوع چیست در توکل سیر می‌تانند زیست

↓ download .txt ↓ JSON