بخش ۱۷۸ - مجرم دانستن ایاز خود را درین شفاعت‌گری و عذر این جرم خواستن و در آن عذرگویی خود را مجرم دانستن و این شکستگی از شناخت و عظمت شاه خیزد کی أَنا أَعْلَمُکُمْ بِاللَّهِ وَ أَخْشیکُمْ لِللَّهِ وَ قالَ اللهُ تَعالی إِنَّما یَخْشَی اللهَ مِنْ عِبادِهِ العُلَماءُ

1. M5:4148 من کی آرم رحم خلم آلود را ره نمایم حلم علم‌اندود را
2. M5:4149 صد هزاران صفع را ارزانیم گر زبون صفعها گردانیم
3. M5:4150 من چه گویم پیشت اعلامت کنم یا که وا یادت دهم شرط کرم
4. M5:4151 آنچ معلوم تو نبود چیست آن وآنچ یادت نیست کو اندر جهان
5. M5:4152 ای تو پاک از جهل و علمت پاک از آن که فراموشی کند بر وی نهان
6. M5:4153 هیچ کس را تو کسی انگاشتی هم‌چو خورشیدش به نور افراشتی
7. M5:4154 چون کسم کردی اگر لابه کنم مستمع شو لابه‌ام را از کرم
8. M5:4155 زانک از نقشم چو بیرون برده‌ای آن شفاعت هم تو خود را کرده‌ای
9. M5:4156 چون ز رخت من تهی گشت این وطن تر و خشک خانه نبود آن من
10. M5:4157 هم دعا از من روان کردی چو آب هم نباتش بخش و دارش مستجاب
11. M5:4158 هم تو بودی اول آرندهٔ دعا هم تو باش آخر اجابت را رجا
12. M5:4159 تا زنم من لاف کان شاه جهان بهر بنده عفو کرد از مجرمان
13. M5:4160 درد بودم سر به سر من خودپسند کرد شاهم داروی هر دردمند
14. M5:4161 دوزخی بودم پر از شور و شری کرد دست فضل اویم کوثری
15. M5:4162 هر که را سوزید دوزخ در قود من برویانم دگر بار از جسد
16. M5:4163 کار کوثر چیست که هر سوخته گردد از وی نابت و اندوخته
17. M5:4164 قطره قطره او منادی کرم کانچ دوزخ سوخت من باز آورم
18. M5:4165 هست دوزخ هم‌چو سرمای خزان هست کوثر چون بهار ای گلستان
19. M5:4166 هست دوزخ هم‌چو مرگ و خاک گور هست کوثر بر مثال نفخ صور
20. M5:4167 ای ز دوزخ سوخته اجسامتان سوی کوثر می‌کشد اکرامتان
21. M5:4168 چون خلقت الخلق کی یربح علی لطف تو فرمود ای قیوم حی
22. M5:4169 لالان اربح علیهم جود تست که شود زو جمله ناقصها درست
23. M5:4170 عفو کن زین بندگان تن‌پرست عفو از دریای عفو اولیترست
24. M5:4171 عفو خلقان هم‌چو جو و هم‌چو سیل هم بدان دریای خود تازند خیل
25. M5:4172 عفوها هر شب ازین دل‌پاره‌ها چون کبوتر سوی تو آید شها
26. M5:4173 بازشان وقت سحر پران کنی تا به شب محبوس این ابدان کنی
27. M5:4174 پر زنان بار دگر در وقت شام می‌پرند از عشق آن ایوان و بام
28. M5:4175 تا که از تن تار وصلت بسکلند پیش تو آیند کز تو مقبلند
29. M5:4176 پر زنان آمن ز رجع سرنگون در هوا که انا الیه راجعون
30. M5:4177 بانگ می‌آید تعالوا زان کرم بعد از آن رجعت نماند از حرص و غم
31. M5:4178 بس غریبیها کشیدیت از جهان قدر من دانسته باشید ای مهان
32. M5:4179 زیر سایهٔ این درختم مست ناز هین بیندازید پاها را دراز
33. M5:4180 پایهای پر عنا از راه دین بر کنار و دست حوران خالدین
34. M5:4181 حوریان گشته مغمز مهربان کز سفر باز آمدند این صوفیان
35. M5:4182 صوفیان صافیان چون نور خور مدتی افتاده بر خاک و قذر
36. M5:4183 بی‌اثر پاک از قذر باز آمدند هم‌چو نور خور سوی قرص بلند
37. M5:4184 این گروه مجرمان هم ای مجید جمله سرهاشان به دیواری رسید
38. M5:4185 بر خطا و جرم خود واقف شدند گرچه مات کعبتین شه بدند
39. M5:4186 رو به تو کردند اکنون اه‌کنان ای که لطفت مجرمان را ره‌کنان
40. M5:4187 راه ده آلودگان را العجل در فرات عفو و عین مغتسل
41. M5:4188 تا که غسل آرند زان جرم دراز در صف پاکان روند اندر نماز
42. M5:4189 اندر آن صفها ز اندازه برون غرقگان نور نحن الصافون
43. M5:4190 چون سخن در وصف این حالت رسید هم قلم بشکست و هم کاغذ درید
44. M5:4191 بحر را پیمود هیچ اسکره‌ای شیر را برداشت هرگز بره‌ای
45. M5:4192 گر حجابستت برون رو ز احتجاب تا ببینی پادشاهی عجاب
46. M5:4193 گرچه بشکستند جامت قوم مست آنک مست از تو بود عذریش هست
47. M5:4194 مستی ایشان به اقبال و به مال نه ز بادهٔ تست ای شیرین فعال
48. M5:4195 ای شهنشه مست تخصیص توند عفو کن از مست خود ای عفومند
49. M5:4196 لذت تخصیص تو وقت خطاب آن کند که ناید از صد خم شراب
50. M5:4197 چونک مستم کرده‌ای حدم مزن شرع مستان را نبیند حد زدن
51. M5:4198 چون شوم هشیار آنگاهم بزن که نخواهم گشت خود هشیار من
52. M5:4199 هرکه از جام تو خورد ای ذوالمنن تا ابد رست از هش و از حد زدن
53. M5:4200 خالدین فی فناء سکرهم من تفانی فی هواکم لم یقم
54. M5:4201 فضل تو گوید دل ما را که رو ای شده در دوغ عشق ما گرو
55. M5:4202 چون مگس در دوغ ما افتاده‌ای تو نه‌ای مست ای مگس تو باده‌ای
56. M5:4203 کرکسان مست از تو گردند ای مگس چونک بر بحر عسل رانی فرس
57. M5:4204 کوهها چون ذره‌ها سرمست تو نقطه و پرگار و خط در دست تو
58. M5:4205 فتنه که لرزند ازو لرزان تست هر گران‌قیمت گهر ارزان تست
59. M5:4206 گر خدا دادی مرا پانصد دهان گفتمی شرح تو ای جان و جهان
60. M5:4207 یک دهان دارم من آن هم منکسر در خجالت از تو ای دانای سر
61. M5:4208 منکسرتر خود نباشم از عدم کز دهانش آمدستند این امم
62. M5:4209 صد هزار آثار غیبی منتظر کز عدم بیرون جهد با لطف و بر
63. M5:4210 از تقاضای تو می‌گردد سرم ای ببرده من به پیش آن کرم
64. M5:4211 رغبت ما از تقاضای توست جذبهٔ حقست هر جا ره‌روست
65. M5:4212 خاک بی‌بادی به بالا بر جهد کشتی بی‌بحر پا در ره نهد
66. M5:4213 پیش آب زندگانی کس نمرد پیش آبت آب حیوانست درد
67. M5:4214 آب حیوان قبلهٔ جان دوستان ز آب باشد سبز و خندان بوستان
68. M5:4215 مرگ آشامان ز عشقش زنده‌اند دل ز جان و آب جان بر کنده‌اند
69. M5:4216 آب عشق تو چو ما را دست داد آب حیوان شد به پیش ما کساد
70. M5:4217 ز آب حیوان هست هر جان را نوی لیک آب آب حیوانی توی
71. M5:4218 هر دمی مرگی و حشری دادیم تا بدیدم دست برد آن کرم
72. M5:4219 هم‌چو خفتن گشت این مردن مرا ز اعتماد بعث کردن ای خدا
73. M5:4220 هفت دریا هر دم ار گردد سراب گوش گیری آوریش ای آب آب
74. M5:4221 عقل لرزان از اجل وان عشق شوخ سنگ کی ترسد ز باران چون کلوخ
75. M5:4222 از صحاف مثنوی این پنجمست بر بروج چرخ جان چون انجمست
76. M5:4223 ره نیابد از ستاره هر حواس جز که کشتیبان استاره‌شناس
77. M5:4224 جز نظاره نیست قسم دیگران از سعودش غافلند و از قران
78. M5:4225 آشنایی گیر شبها تا به روز با چنین استارهای دیوسوز
79. M5:4226 هر یکی در دفع دیو بدگمان هست نفط‌انداز قلعهٔ آسمان
80. M5:4227 اختر ار با دیو هم‌چون عقربست مشتری را او ولی الاقربست
81. M5:4228 قوس اگر از تیر دوزد دیو را دلو پر آبست زرع و میو را
82. M5:4229 حوت اگرچه کشتی غی بشکند دوست را چون ثور کشتی می‌کند
83. M5:4230 شمس اگر شب را بدرد چون اسد لعل را زو خلعت اطلس رسد
84. M5:4231 هر وجودی کز عدم بنمود سر بر یکی زهرست و بر دیگر شکر
85. M5:4232 دوست شو وز خوی ناخوش شو بری تا ز خمرهٔ زهر هم شکر خوری
86. M5:4233 زان نشد فاروق را زهری گزند که بد آن تریاق فاروقیش قند

↓ download .txt ↓ JSON