بخش ۴۴ - تفسیر خلقنا الانسان فی احسن تقویم ثم رددناه اسفل سافلین و تفسیر و من نعمره ننکسه فی الخلق

1. M5:961 آدم حسن و ملک ساجد شده هم‌چو آدم باز معزول آمده
2. M5:962 گفت آوه بعد هستی نیستی گفت جرمت این که افزون زیستی
3. M5:963 جبرئیلش می‌کشاند مو کشان که برو زین خلد و از جوق خوشان
4. M5:964 گفت بعد از عز این اذلال چیست گفت آن دادست و اینت داوریست
5. M5:965 جبرئیلا سجده می‌کردی به جان چون کنون می‌رانیم تو از جنان
6. M5:966 حله می‌پرد ز من در امتحان هم‌چو برگ از نخ در فصل خزان
7. M5:967 آن رخی که تاب او بد ماه‌وار شد به پیری هم‌چو پشت سوسمار
8. M5:968 وان سر و فرق گش شعشع شده وقت پیری ناخوش و اصلع شده
9. M5:969 وان قد صف در نازان چون سنان گشته در پیری دو تا هم‌چون کمان
10. M5:970 رنگ لاله گشته رنگ زعفران زور شیرش گشته چون زهرهٔ زنان
11. M5:971 آنک مردی در بغل کردی به فن می‌بگیرندش بغل وقت شدن
12. M5:972 این خود آثار غم و پژمردگیست هر یکی زینها رسول مردگیست

↓ download .txt ↓ JSON