بخش ۷۵ - حکمت در انی جاعل فی الارض خلیفة

1. M6:2152 پس خلیفه ساخت صاحب‌سینه‌ای تا بود شاهیش را آیینه‌ای
2. M6:2153 بس صفای بی‌حدودش داد او وانگه از ظلمت ضدش بنهاد او
3. M6:2154 دو علم بر ساخت اسپید و سیاه آن یکی آدم دگر ابلیس راه
4. M6:2155 در میان آن دو لشکرگاه زفت چالش و پیکار آنچ رفت رفت
5. M6:2156 هم‌چنان دور دوم هابیل شد ضد نور پاک او قابیل شد
6. M6:2157 هم‌چنان این دو علم از عدل و جور تا به نمرود آمد اندر دور دور
7. M6:2158 ضد ابراهیم گشت و خصم او وآن دو لشکر کین‌گزار و جنگ‌جو
8. M6:2159 چون درازی جنگ آمد ناخوشش فیصل آن هر دو آمد آتشش
9. M6:2160 پس حکم کرد آتشی را و نکر تا شود حل مشکل آن دو نفر
10. M6:2161 دور دور و قرن قرن این دو فریق تا به فرعون و به موسی شفیق
11. M6:2162 سالها اندر میانشان حرب بود چون ز حد رفت و ملولی می‌فزود
12. M6:2163 آب دریا را حکم سازید حق تا که ماند کی برد زین دو سبق
13. M6:2164 هم‌چنان تا دور و طور مصطفی با ابوجهل آن سپهدار جفا
14. M6:2165 هم نکر سازید از بهر ثمود صیحه‌ای که جانشان را در ربود
15. M6:2166 هم نکر سازید بهر قوم عاد زود خیزی تیزرو یعنی که باد
16. M6:2167 هم نکر سازید بر قارون ز کین در حلیمی این زمین پوشید کین
17. M6:2168 تا حلیمی زمین شد جمله قهر برد قارون را و گنجش را به قعر
18. M6:2169 لقمه‌ای را که ستون این تنست دفع تیغ جوع نان چون جوشنست
19. M6:2170 چونک حق قهری نهد در نان تو چون خناق آن نان بگیرد در گلو
20. M6:2171 این لباسی که ز سرما شد مجیر حق دهد او را مزاج زمهریر
21. M6:2172 تا شود بر تنت این جبهٔ شگرف سرد هم‌چون یخ گزنده هم‌چو برف
22. M6:2173 تا گریزی از وشق هم از حریر زو پناه آری به سوی زمهریر
23. M6:2174 تو دو قله نیستی یک قله‌ای غافل از قصهٔ عذاب ظله‌ای
24. M6:2175 امر حق آمد به شهرستان و ده خانه و دیوار را سایه مده
25. M6:2176 مانع باران مباش و آفتاب تا بدان مرسل شدند امت شتاب
26. M6:2177 که بمردیم اغلب ای مهتر امان باقیش از دفتر تفسیر خوان
27. M6:2178 چون عصا را مار کرد آن چست‌دست گر ترا عقلیست آن نکته بس است
28. M6:2179 تو نظر داری ولیک امعانش نیست چشمهٔ افسرده است و کرده ایست
29. M6:2180 زین همی گوید نگارندهٔ فکر که بکن ای بنده امعان نظر
30. M6:2181 آن نمی‌خواهد که آهن کوب سرد لیک ای پولاد بر داود گرد
31. M6:2182 تن بمردت سوی اسرافیل ران دل فسردت رو به خورشید روان
32. M6:2183 در خیال از بس که گشتی مکتسی نک بسوفسطایی بدظن رسی
33. M6:2184 او خود از لب خرد معزول بود شد ز حس محروم و معزول از وجود
34. M6:2185 هین سخن‌خا نوبت لب‌خایی است گر بگویی خلق را رسوایی است
35. M6:2186 چیست امعان چشمه را کردن روان چون ز تن جان رست گویندش روان
36. M6:2187 آن حکیمی را که جان از بند تن باز رست و شد روان اندر چمن
37. M6:2188 دو لقب را او برین هر دو نهاد بهر فرق ای آفرین بر جانش باد
38. M6:2189 در بیان آنک بر فرمان رود گر گلی را خار خواهد آن شود

↓ download .txt ↓ JSON