Läs› Daftar 1› Kungen tar med läkaren till patienten för att denne ska undersöka hennes tillstånd› Vers 135
M1:135 — تو مگر خود مرد صوفی نیستی؟ / هست را از نسیه خیزد نیستی
M1:135
شرحِ سروش — från hans inspelade Masnavi-föreläsningar
این متن بر پایهٔ سخنرانیهای ضبطشدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: مگر تو خود صوفیِ زمان خویش نیستی؟ چرا که هستیِ حاضر را با به تأخیر انداختن، نیستی و از دست رفتن میآوری.
معنا: این بیت، سؤالی در قالب سرزنش است که از مولانا میپرسد: آیا تو اصول صوفی بودن، یعنی عمل کردن در لحظه و نقد را فدای نسیه نکردن را فراموش کردهای؟
شرح
این بیت، گویی سرزنشنامهای است که «جانِ» مولانا به او مینویسد، یا به تعبیری، ندای درونیِ خود مولاناست که از خود میپرسد. در پیِ آنکه مولانا از بیانِ مستقیم اسرارِ شمس و فنای خود در او سر باز میزند و آن را به «وقت دیگر» موکول میکند، این بیت در مقام تذکارِ یک اصلِ حیاتیِ سلوکی پدیدار میشود: «صوفی ابنالوقت باشد ای رفیق / نیست فردا گفتن از شرط طریق».
من سالهاست بر این نکته تأکید کردهام که «ابنالوقت» نزد صوفیان، برخلاف معنای عامیانهٔ امروزین، به هیچ روی به معنای فرصتطلبی نیست. ابنالوقت یعنی کسی که کار را در وقت خود انجام میدهد، نه بیرون از وقت. اما معنای عمیقتر آن، که برای سالکان طریقت حیاتی است، این است که سالک باید تسلیمِ «حالِ» خود باشد. اگر حالِ قبض بر او غلبه دارد، باید به مقتضای آن عمل کند؛ اگر بسط، اگر حزن، اگر شادی. صوفیِ ابنالوقت کسی است که بر این احوال نظارت دارد و بر اساسِ آن عمل میکند. مولانا در جای دیگری میفرماید که بعضیها از این هم فراترند؛ آنها «ابوالوقت»اند، یعنی پدر وقت و زایندهٔ آن. اینان کسانی هستند که بر احوال خود چنان تسلط دارند که خودشان میتوانند احوال را ایجاد یا تغییر دهند. اما «ابنالوقت» برای سالکانِ آغازِ راه است که باید مراقبِ احوالِ خود باشند و به مقتضای آن عمل کنند.
این اصل، در نفیِ بطالت و بیکاری نیز ریشه دارد. صوفیان بر این باور بودند که انسان همیشه باید مشغول کاری باشد؛ چه ذکر، چه نماز، چه کار در مزرعه یا بازار. چرا که نفس، چنان قدرتمند است که اگر اندکی به آن مهلت دهی، سرکشی میکند و انسان را از حالِ مطلوب خارج میسازد. از همین رو، «فردا گفتن» و به تعویق انداختنِ عمل، از شرایط طریقِ صوفیگری نیست. سالک نمیتواند بگوید «فردا»؛ بلکه باید در لحظهٔ کنونی، به حکمِ حالِ خود عمل کند.
آنچه این بیت را اوج میبخشد، مصرع دوم است: «هست را از نسیه خیزد نیستی». این یک هشدارِ عمیقِ وجودی است. «نقد» همان واقعیتِ حاضر و انرژی و انگیزهای است که در لحظه در ما پدید میآید. «نسیه» وعدهٔ آینده است. پیام بیت این است که اگر نقدِ حال را به نسیه وانهی، آن «هستیِ» فعلی، آن جوششِ درونی و آن گرمای شوق که برای عمل در تو پیدا شده، ممکن است از دست برود و به «نیستی» مبدل شود. همتِ کنونی، اشتیاقِ امروزین، اگر به کار گرفته نشود، سرد و خاموش میشود و دیگر باز نمیگردد. این تأکیدی است بر اهمیت بیبدیلِ «اکنون» در سلوکِ معنوی. مولانا، در پاسخ، البته همین قاعده را تأیید میکند، اما میگوید شیوهٔ او در بیان اسرارِ یار، پنهانی و در ضمنِ حکایات است؛ یعنی حتی آن نیز نوعی «نقدِ» حال است، اما به طریقِ اشاره و کنایه، نه به صراحت.
نکات کلیدی
- صوفی واقعی «ابنالوقت» است، یعنی کارها را در لحظه و به مقتضای «حال» انجام میدهد.
- تأخیر و فردا گفتن با طریق سلوک مغایرت دارد؛ باید از انگیزه و گرمای لحظه بهره برد.
- به تعویق انداختن «نقدِ» حال (واقعیت موجود) برای «نسیه» (وعدهٔ آینده) به از دست رفتن و «نیستی» آن منجر میشود.
- این بیت تلنگری است به سالک که ارزش «اکنون» را در سیر معنوی درک کند و از آن غافل نشود.
- برخلاف معنای رایج، «ابنالوقت» به معنای فرصتطلبی نیست، بلکه به معنای عملگرایی در لحظهٔ مناسب حال است.
Sources: d1-s19 · 01:02:44 d1-s19 · 01:04:30 d1-s19 · 01:05:40 d1-s19 · 01:06:55 d1-s19 · 01:07:41
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: Are you not, then, a Sufi of the present moment? For existence (naqd) from deferred promises (nasīya) brings forth non-existence.
Meaning: This verse is a rhetorical question, almost a chiding, asking Mowlana if he has forgotten the fundamental Sufi principle of acting in the present moment and valuing immediate spiritual reality over future promises.
Explanation
This verse is an admonishment, as if the 'Jan' (soul or inner voice) of Mowlana is addressing him, or perhaps it's Mowlana's own internal questioning. Following Mowlana's hesitation to directly articulate the mysteries of Shams and his own dissolution (fanā) in him, deferring it to 'another time,' this verse emerges as a reminder of a vital principle of spiritual journeying: A Sufi is the son of the moment, O friend; to say 'tomorrow' is not of the path's condition.
I have emphasized for years that 'ibn al-waqt' (son of the moment), in the Sufi lexicon, is by no means synonymous with opportunism, as it has come to mean colloquially. 'Ibn al-waqt' refers to one who performs an act at its proper time, not outside of it. However, its deeper meaning, which is crucial for spiritual wayfarers, is that the seeker must surrender to their 'hāl' (spiritual state). If the state of 'qabz' (contraction) prevails, one must act in accordance with it; likewise for 'bast' (expansion), grief, or joy. The Sufi who is 'ibn al-waqt' is one who monitors these states and acts accordingly. Mowlana states elsewhere that some go beyond this; they are 'abū al-waqt' (father of the moment), meaning they generate and control their own states. But 'ibn al-waqt' is typically for those at the beginning of the path, who must be mindful of their states and act in congruence.
This principle also underlies the rejection of idleness. Sufis believed that one must always be engaged in some activity, be it dhikr, prayer, working in the field, or in the bazaar. This is because the ego (nafs) is so powerful that if given even a little leeway, it rebels and diverts one from the desired spiritual state. Hence, to say 'tomorrow' and postpone action is not a condition of the Sufi path. The seeker cannot say 'tomorrow'; rather, they must act in the present moment, by the dictates of their current state.
The second hemistich elevates this verse profoundly: For existence (hast) from deferred promises (nasīya) brings forth non-existence (nīstī). This is a deep existential warning. 'Naqd' (cash, present reality) is the immediate reality, the energy and motivation that arises within us in the moment. 'Nasīya' (credit, deferred promise) is the future. The message of the verse is that if you defer the 'naqd' of the present state for a future promise, that current 'existence,' that inner effervescence and warmth of passion that has emerged for action, may be lost and transformed into 'non-existence.' The current resolve, the present longing, if not acted upon, will grow cold and extinguished, never to return. This is an unparalleled emphasis on the crucial importance of 'now' in spiritual journeying. Mowlana, in his response, naturally affirms this rule but asserts that his method of revealing the Beloved's secrets, though veiled and through parables, is also a form of 'naqd' — a present truth, but conveyed through allusion and insinuation.
Key takeaways
- A true Sufi is 'ibn al-waqt' (son of the moment), meaning they act in the present, according to their spiritual 'hāl' (state).
- Procrastination and saying 'tomorrow' contradict the spiritual path; one must seize the moment's inspiration and warmth.
- Deferring the 'naqd' (present reality/cash) of the moment for 'nasīya' (future promise/credit) inevitably leads to its loss and 'non-existence.'
- This verse serves as a crucial reminder to the seeker to grasp the invaluable importance of 'now' in the spiritual journey.
- Contrary to common usage, 'ibn al-waqt' does not mean opportunism, but rather acting decisively in congruence with the present spiritual state.
Sources: d1-s19 · 01:02:44 d1-s19 · 01:04:30 d1-s19 · 01:05:40 d1-s19 · 01:06:55 d1-s19 · 01:07:41
به زبانِ تو — Ditt språk · AI
यह एक उलाहना भरा सवाल है जो मौलाना से पूछ रहा है: क्या तुम सूफ़ी होने के मूल सिद्धांत को भूल गए हो, यानी वर्तमान क्षण में कर्म करना और भविष्य के वादों पर तात्कालिक आध्यात्मिक सच्चाई को कुर्बान न करना?
यह बेत एक फटकार की तरह है, मानो मौलाना की अपनी 'जान' (आत्मा या अंतरात्मा) उन्हें संबोधित कर रही हो। जब मौलाना शम्स के रहस्यों और उनमें अपने फ़ना (विलीन) हो जाने की अवस्था का सीधे-सीधे वर्णन करने से हिचकिचाते हैं और इसे 'किसी और समय' के लिए टाल देते हैं, तो यह बेत आध्यात्मिक यात्रा के एक महत्वपूर्ण सिद्धांत की याद दिलाता है: "सूफ़ी इब्न-उल-वक़्त (क्षण का पुत्र) होता है, ऐ दोस्त; 'कल' कहना इस मार्ग की शर्त नहीं है।"
सूफ़ियों के लिए 'इब्न-उल-वक़्त' का मतलब अवसरवादी होना बिल्कुल नहीं है, जैसा कि आजकल समझा जाता है। इसका गहरा अर्थ है कि साधक को अपने 'हाल' (आध्यात्मिक अवस्था) के प्रति समर्पित रहना चाहिए। यदि उस पर 'क़ब्ज़' (संकुचन) की अवस्था हावी है, तो उसे उसी के अनुसार कार्य करना चाहिए; यदि 'बस्त' (विस्तार) की अवस्था है, तो उसके अनुसार। 'इब्न-उल-वक़्त' वह सूफ़ी है जो अपनी इन अवस्थाओं पर नज़र रखता है और उनके अनुरूप कर्म करता है। मौलाना कहीं और कहते हैं कि कुछ लोग इससे भी आगे हैं; वे 'अबुल-वक़्त' (समय के पिता) हैं, जो अपनी अवस्थाओं को स्वयं उत्पन्न या बदल सकते हैं। लेकिन 'इब्न-उल-वक़्त' का सिद्धांत मार्ग की शुरुआत करने वाले साधकों के लिए है।
दूसरा मिसरा इस विचार को और गहरा करता है: "हस्त रा अज़ नसीयः ख़ीज़द नीस्ती" (जो है, वह उधार से نیست यानी अभाव बन जाता है)। यह एक गहरी अस्तित्ववादी चेतावनी है। 'नक़द' (नक़द, वर्तमान) वह तात्कालिक वास्तविकता, ऊर्जा और प्रेरणा है जो उस क्षण में हमारे भीतर पैदा होती है। 'नसीयः' (उधार) भविष्य का वादा है। इस बेत का संदेश है कि यदि तुम वर्तमान क्षण के 'नक़द' को भविष्य के 'उधार' के लिए टाल दोगे, तो वह वर्तमान 'अस्तित्व', वह भीतरी उबाल और कर्म करने की वह गर्मजोशी खो सकती है और 'अनस्तित्व' में बदल सकती है। आज का संकल्प, आज की लगन, अगर आज ही काम में न लाई गई, तो ठंडी पड़कर बुझ जाएगी और शायद फिर कभी वापस न आए। यह आध्यात्मिक यात्रा में 'अभी' के अद्वितीय महत्व पर ज़ोर देता है।
- نسیه
- उधार, क्रेडिट; भविष्य में पूरा होने वाला वादा, जो अभी हाथ में नहीं है।
- هست
- अस्तित्व, मौजूदगी; वह चीज़ जो अभी मौजूद है, तात्कालिक सच्चाई, 'नक़द'।
- نیستی
- अनस्तित्व, अभाव, शून्यता; अस्तित्व का खो जाना।
Bait ini adalah sebuah teguran retoris yang bertanya: Apakah engkau lupa prinsip dasar sufi untuk bertindak pada saat ini, dan lebih menghargai kenyataan spiritual yang hadir daripada janji-janji di masa depan?
Bait ini muncul sebagai sebuah teguran, seolah-olah suara batin Rumi sendiri yang berbicara kepadanya. Setelah Rumi menolak untuk mengungkapkan rahasia-rahasia Syams Tabrizi secara langsung dan menundanya ke "lain waktu", bait ini hadir sebagai pengingat akan sebuah prinsip fundamental dalam perjalanan spiritual (suluk): seorang sufi adalah ibn al-waqt, 'putra sang waktu'.
Dalam terminologi sufi, ibn al-waqt bukanlah seorang oportunis sebagaimana makna populernya hari ini. Sebaliknya, ia adalah seorang pejalan spiritual (salik) yang bertindak selaras dengan hal (keadaan batin) yang sedang ia alami pada saat itu juga. Jika ia sedang dalam keadaan qabdh (kontraksi batin), ia akan bertindak sesuai tuntutan keadaan itu; demikian pula jika ia dalam keadaan basth (ekspansi), duka, maupun suka. Menunda-nunda dengan berkata "besok" bertentangan dengan syarat utama jalan ini, karena energi dan dorongan spiritual yang hadir saat ini bisa lenyap jika tidak dimanfaatkan.
Paruh kedua bait ini memberikan peringatan eksistensial yang mendalam: "Dari janji nanti, yang ada pun menjadi tiada." Di sini, "yang ada" (hast) disamakan dengan naqd (sesuatu yang tunai, nyata, hadir di sini dan kini), sementara "janji nanti" adalah nasiyah (kredit, sesuatu yang ditangguhkan). Pesannya jelas: jika engkau menangguhkan kenyataan yang hadir saat ini demi sebuah janji di masa depan, maka "keberadaan" saat ini—gelora, semangat, dan kehangatan hasrat untuk bertindak—akan hilang dan berubah menjadi "ketiadaan" (nisti). Tekad yang ada sekarang, jika tidak diwujudkan, akan mendingin dan padam, mungkin tak akan kembali lagi. Ini adalah penekanan luar biasa akan pentingnya momen "sekarang" dalam laku spiritual.
- نسیه
- Secara harfiah berarti 'kredit' atau 'pembayaran yang ditangguhkan'. Dalam konteks ini, istilah ini melambangkan janji masa depan, penundaan, atau sesuatu yang tidak hadir pada saat ini, sebagai lawan dari 'naqd' (tunai, kenyataan yang ada sekarang).
- هست
- Secara harfiah berarti 'ada' atau 'keberadaan'. Dalam bait ini, kata ini digunakan untuk merujuk pada realitas yang hadir dan nyata pada saat ini, yang disamakan dengan 'naqd' (tunai).
- نیستی
- Secara harfiah berarti 'tiada' atau 'ketiadaan'. Dalam konteks ini, kata ini merujuk pada hilangnya atau lenyapnya kesempatan, energi, atau realitas spiritual yang ada saat ini akibat penundaan.
- مرد صوفی
- Secara harfiah 'lelaki sufi', namun maknanya adalah seorang sufi sejati atau seorang yang menempuh jalan tasawuf dengan sungguh-sungguh.
Este verso es una pregunta retórica que le reprocha a Rumi, preguntándole si ha olvidado el principio sufí fundamental de actuar en el presente, ya que aplazar la realidad actual por una promesa futura solo conduce a su pérdida.
Este verso es una amonestación, como si la voz interior de Rumi se dirigiera a él mismo. Después de que Rumi se resiste a hablar directamente de los misterios de su unión con Shams, posponiéndolo para «otro momento», este verso surge para recordarle un principio vital del camino espiritual: el sufí es un ibn al-waqt (hijo del momento), alguien que actúa en el ahora.
Contrario a su uso coloquial moderno como «oportunista», ibn al-waqt en el sufismo se refiere a quien actúa según lo que dicta su estado espiritual (hāl) presente. El caminante espiritual debe rendirse a su estado, ya sea de contracción (qabz) o de expansión (bast), y actuar en consecuencia. Aplazar la acción —decir «mañana»— va en contra de las condiciones del camino, pues la energía y la motivación del momento presente son un «efectivo» (naqd) que se debe aprovechar. Si se pospone, esa inspiración puede enfriarse y desaparecer.
El segundo hemistiquio es una profunda advertencia existencial: «Pues de la promesa futura (nasīya), al ser presente (hast) le nace el no-ser (nīstī)». Advierte que si se cambia la realidad tangible del ahora por la promesa incierta del futuro, esa «existencia» presente —el fervor, la pasión, la resolución para actuar— se pierde y se convierte en «no-existencia». Es un énfasis en la importancia irremplazable del «ahora» en la búsqueda espiritual.
- نسیه
- Literalmente, 'crédito' o 'a plazos'. En este contexto, se refiere a una promesa futura o a algo pospuesto, en contraste con 'naqd' (efectivo, el presente).
- هست
- Literalmente, 'lo que es' o 'existencia'. Aquí se refiere a la realidad presente y tangible, la oportunidad o el estado espiritual del momento actual.
- نیستی
- Literalmente, 'no-ser', 'inexistencia' o 'nada'. En este contexto, significa la pérdida, la anulación o la desaparición de la oportunidad o el estado espiritual presente.
这句诗以责备的口吻质问鲁米:难道你忘了苏非(Sufi)最根本的原则——活在当下,把握现时,而不为未来的承诺牺牲眼前的真实灵性吗?
这句诗是鲁米内在声音对自己的质问。此前,他回避了直接揭示关于沙姆斯(Shams)的奥秘以及他自身在其光芒中消融(fanā)的体验,而将其推迟到“改日再说”。作为回应,这句诗提醒了一个修行道路上至关重要的原则:真正的苏非是“伊本·瓦格特”(ibn al-waqt),即“时间之子”。
在苏非传统中,“伊本·瓦格特”绝非今天俗语中的“机会主义者”。它有更深的含义:行者必须全然顺应自己当下的“哈勒”(hāl),即灵性状态。无论是处在“收”(qabz,精神收缩)还是“放”(bast,精神扩张)的状态,都应依其势而行。初阶的行者便是“时间之子”,必须观照并顺应自身的状态。更高阶的行者甚至能成为“阿布·瓦格特”(abū al-waqt),即“时间之父”,他们能主宰并创造自己的灵性状态。
这节诗的第二行“现时之有,因延宕而化为虚无”是一个深刻的生存警示。“现时之有”(波斯语:هست,hast)或“现款”(نقد,naqd),指的是当下鲜活的现实、此刻涌现的能量与动机。而“延宕”(نسیه,nasīya)则是未来的承诺或“赊账”。诗句的核心信息是:若为了未来的承诺而搁置当下的真实体验,那么此刻的“有”,那份内在的热忱与行动的激情,就可能流失,最终化为“无”。今日的决心与渴望若不付诸行动,便会冷却、熄灭,一去不返。这强调了“当下”在灵性修行中无可替代的重要性。
- نسیه
- (Nasīya)阿拉伯语借词,意为“赊账”、“延期”、“未来的承诺”。在此与“现款”(naqd)或“现时”(hast)相对,指代对未来的虚幻指望,与当下真实的灵性体验形成对比。
- هست
- (Hast)波斯语,意为“存在”、“有”、“是”。在此处,它指代当下具体、可感的现实和灵性状态,与因拖延而导致的“虚无”(nīstī)相对。
- صوفی
- (Ṣūfī)苏非,伊斯兰神秘主义的修行者。在此处,它特指那些遵循“活在当下”原则的灵性行者。
این بیت، پرسشی سرزنشآمیز است که به مولانا یادآوری میکند: مگر تو اصول صوفی بودن، یعنی زیستن در لحظهی حال و فدا نکردن نقدِ امروز برای نسیهی فردا را فراموش کردهای؟
این بیت، گویی سرزنشنامهای است که جانِ مولانا به او مینویسد. پس از آنکه مولانا از بیان مستقیم اسرار معنوی سر باز میزند و آن را به «وقت دیگر» موکول میکند، این بیت به عنوان تذکر یک اصل حیاتی در سلوک مطرح میشود: صوفی باید «ابنالوقت» باشد.
«ابنالوقت» بودن نزد صوفیان، برخلاف معنای رایج امروزی (فرصتطلبی)، به معنای عمل کردن در لحظهی حال و مطابق با «حال» معنوی غالب (مانند قبض یا بسط) است. کسی که در مسیر سلوک است، نمیتواند کار امروز را به فردا بیندازد، زیرا نفس بسیار قدرتمند است و در صورت بیکاری و تعلل، سرکشی میکند. از این رو، «فردا گفتن» خلاف شرط طریقت است.
مصرع دوم، یک هشدار عمیق وجودی است: «هست را از نسیه خیزد نیستی». «هست» یا «نقد»، همان واقعیت، انرژی و انگیزهی فعلی است. «نسیه» وعدهی آینده است. پیام این است که اگر شور و حرارت و همتِ کنونی را به امید فردا رها کنی، این «هستیِ» ارزشمند از دست میرود و به «نیستی» و خاموشی تبدیل میشود. آن انگیزه و گرمای درونی ممکن است دیگر باز نگردد. بنابراین، این بیت بر اهمیت بیبدیل «اکنون» در سلوک معنوی تأکید میکند.
- نسیه
- وعدهی آینده، پرداخت با تأخیر، مقابلِ نقد
- هست
- وجود، آنچه در حال حاضر موجود است، نقد
- نیستی
- عدم، نابودی، از دست رفتن
Dies ist eine tadelnde Frage an Rumi: Hast du das Grundprinzip des Sufismus vergessen, im gegenwärtigen Augenblick zu handeln und die unmittelbare spirituelle Wirklichkeit nicht für zukünftige Versprechen zu opfern?
Dieser Vers ist ein Tadel, den Rumi an sich selbst richtet. Nachdem er gezögert hat, die Geheimnisse seiner Beziehung zu Schams Tabrizi direkt zu offenbaren und es auf „ein andermal“ verschoben hat, erinnert ihn seine innere Stimme an ein zentrales Prinzip des spirituellen Weges: Ein Sufi ist ein ibn al-waqt (ein Sohn des Augenblicks). Er handelt jetzt.
Der Begriff ibn al-waqt bedeutet im Sufismus nicht Opportunismus, wie er heute oft verstanden wird. Er bezeichnet jemanden, der im Einklang mit seinem inneren Zustand (hāl) im gegenwärtigen Moment handelt. Ob der Zustand von qabż (spiritueller Einengung) oder basṭ (spiritueller Weite) geprägt ist, der Suchende muss entsprechend handeln und darf die Tat nicht aufschieben. Aufschub und das Versprechen auf ein „Morgen“ widersprechen dem Pfad, denn die spirituelle Energie und der Impuls des Augenblicks sind flüchtig.
Die zweite Verszeile formuliert dies als eine existenzielle Warnung: „Aus Aufschub wird das, was ist, zu Nichts.“ Das „Seiende“ (hast) ist die greifbare Realität des Moments, die innere Wärme und der Tatendrang, die jetzt vorhanden sind. Der „Aufschub“ (nasīya) ist das vage Versprechen der Zukunft. Wenn man das Greifbare für das Ungewisse aufgibt, verliert man es vollständig. Die gegenwärtige Inspiration erkaltet und vergeht, sie verwandelt sich in „Nichtsein“ (nīstī). Der Vers ist somit ein eindringlicher Appell, den unschätzbaren Wert des „Jetzt“ auf dem spirituellen Weg zu erkennen.
- نسیه
- Wörtlich „Kredit“ oder „aufgeschobene Zahlung“. Hier steht es metaphorisch für die Zukunft, für ein Versprechen oder eine Handlung, die auf später verschoben wird, im Gegensatz zur unmittelbaren Realität.
- هست
- Wörtlich „es ist“ oder „Existenz“. Hier im Sinne von dem, was gegenwärtig und real ist; die greifbare Wirklichkeit des Moments, die dem „Kredit“ (nasīya) der Zukunft gegenübersteht. Es entspricht dem Konzept von „naqd“ (Bargeld).
- نیستی
- Wörtlich „Nichtsein“, „Nichtexistenz“. Das Ergebnis, das aus dem Aufschub des Gegenwärtigen entsteht – der Verlust, die Vernichtung der gegenwärtigen Möglichkeit oder Energie.
Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad
Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.
Vad läsare har frågat0
Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.