M1:1520 — ما کییم اندر جهان پیچ پیچ / چون الف او خود چه دارد هیچ‌هیچ

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین است که تمام حالات متضاد انسانی (مانند جهل و علم، خشم و صلح، گریه و خنده) را بازتابی از صفات الهی می‌داند. مولانا در اینجا به یک نتیجه‌گیری اساسی می‌رسد: اگر تمام وجود و حالات ما چیزی جز تجلی او نیست، پس ما به خودی خود چه هستیم؟

پاسخ را در یک تمثیل زیبا بیان می‌کند: ما مانند حرف «الف» (ا) هستیم. «الف» در ظاهر اولین حرف الفبا و پایه‌ی حروف دیگر است، اما اگر به شکل آن دقت کنیم، چیزی جز یک خط راست و خالی نیست. هیچ نقطه، انحنا یا ویژگی خاصی ندارد. به تعبیری، «هیچ» است. وجود ما نیز چنین است؛ در برابر وجود مطلق خداوند، ما هیچ استقلالی از خود نداریم و ذاتاً «هیچ» هستیم. تمام هویت و معنای ما از او سرچشمه می‌گیرد.

این «هیچ بودن» در عرفان مفهومی مثبت و کلیدی است. این به معنای پوچی و بی‌ارزشی نیست، بلکه به معنای خالی شدن از «خود» و منیّت است تا ظرفی برای تجلی وجود الهی شویم. همان‌طور که «الف» با پیوستن به حروف دیگر کلمات را می‌سازد، انسان نیز تنها در اتصال با مبدأ خود به معنا می‌رسد. این بیت، تفسیری عمیق از آیهٔ «و هو معکم اینما کنتم» (او با شماست هر کجا که باشید) است: او با ماست، چون در واقع، ما جز ظهوری از او نیستیم.