Läs› Daftar 1› Skadan av folkets hyllningar och att bli utpekad› Vers 1859
M1:1859 — او چو بیند خلق را سرمست خویش / از تکبر می‌رود از دست خویش
M1:1859
Betydelse · به زبانِ تو — Ditt språk · AI
وقتی فردی می‌بیند که دیگران او را بیش از حد ستایش می‌کنند و مجذوب او شده‌اند، دچار غرور و تکبر می‌شود و تعادل روحی و روانی خود را از دست می‌دهد.
این بیت به یکی از بزرگ‌ترین خطرات معنوی برای سالک اشاره می‌کند: تأثیر ویرانگر ستایش و توجه مردم. مولانا در ابیات قبل، صحنه‌ای را توصیف می‌کند که در آن، مردم با تملق و غلو، فردی را تا حد پرستش بالا می‌برند و او را بی‌همتا و مالک دو جهان می‌خوانند.
در این بیت، مولانا نتیجهٔ این ستایش‌ها را نشان می‌دهد. آن شخص وقتی خود را در مرکز این توجه مستانه می‌بیند، به جای آنکه متواضع بماند، دچار «تکبر» می‌شود. این تکبر چنان او را فرا می‌گیرد که «از دست خویش می‌رود»؛ یعنی کنترل خود را از دست می‌دهد، از خود واقعی‌اش بیگانه می‌شود و اسیر تصویری دروغین می‌گردد که دیگران برایش ساخته‌اند. این «از دست رفتن» به معنای از دست دادن خودشناسی، فروتنی و ارتباط اصیل با حقیقت است. در واقع، ستایش خلق مانند شرابی است که فرد را مستِ خودِ دروغینش می‌کند و او را از مسیر اصلی منحرف می‌سازد.
- سرمست خویش
- شیفته و مجذوب خود، مستِ وجود خود
- تکبر
- خود را بزرگ پنداشتن، غرور
- می‌رود از دست خویش
- اختیار خود را از دست می‌دهد، از خود بی‌خود می‌شود
Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad
Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.
Vad läsare har frågat0
Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.