M1:1974 — اشترا تنگ گلی بر پشت تست / کز نسیمش در تو صد گلزار رست

在鲁米构建的寓言中，人的存在（وجود）被比作一头骆驼（اشتر），它天生喜好吃荆棘（خارخوار），象征着人对物质世界、感官欲望的沉迷。然而，在这头“骆驼”的背上，骑着一位“穆斯塔法（مصطفی）的后裔”，代表着源自先知的神圣灵魂或高贵理性。

这句诗（M1:1974）正是对这头骆驼的直接呼唤。它背上驮着的“一捆玫瑰”（تنگ گلی）就是那神圣的灵魂。这灵魂自身就是一座花园，它的“芬芳”（نسیم）有能力在骆驼的内在世界里催生出“百座花园”（صد گلزار）。这是一个强烈的对比：骆驼的本性（میل تو）驱使它走向不毛的沙漠（مغیلانست و ریگ），去啃食毫无价值的荆棘，而它自己背负的宝藏——那芬芳的灵性——本可以将其内心化为天堂。

因此，鲁米在此揭示了一个核心的悲剧：我们拥有内在的神性，足以让我们绽放，但我们的注意力却完全被低级的欲望所占据，以至于对背上的玫瑰视而不见、嗅而未闻。这节诗承接了前文对“鲁格曼”（لقمان，智慧的象征）与“面包屑”（لقمه，欲望的象征）的讨论，将抽象的灵性困境转化为一个生动、感性的画面，敦促求道者从追逐“荆棘”的愚行中警醒，回归自身内在的“玫瑰园”。

در این بیت، مولانا تمثیل خود را که در بیت قبل آغاز کرده بود، ادامه می‌دهد. وجود جسمانی و مادی انسان به «شتر» تشبیه شده است که طبیعتاً به دنبال «خار» (لذت‌های پست و دنیوی) می‌گردد. روح الهی و لطیف انسان نیز به «سوار» آن شتر تشبیه شده که در اینجا مولانا او را «تنگ گلی» یا دسته‌ای گل می‌نامد.

پیام اصلی این است که این جسم، حامل گوهری بسیار گران‌بها یعنی روح است. این روح، منشأ زیبایی، معنویت و کمال است. «نسیم» یا عطر این دسته‌گل، همان نفحات و تجلیات معنوی روح است که اگر جسم به آن توجه کند، می‌تواند تمام وجودش را به «صد گلزار» تبدیل کند. یعنی استعدادهای خفتهٔ معنوی‌اش را شکوفا سازد.

این بیت، انسان را به تضاد درونی‌اش آگاه می‌کند: از یک سو، طبیعت حیوانی (شتر) که به پستی (خار) تمایل دارد و از سوی دیگر، روح الهی (گل) که بر دوش اوست و می‌تواند او را به اوج کمال برساند. مولانا با خطاب «اشترا» (ای شتر)، به انسان هشدار می‌دهد که از گنجینه‌ای که حمل می‌کند غافل نماند و به جای خار خوردن، از عطر گل وجود خود سرمست شود.