M1:2193 — چون بسی بگریست و از حد رفت درد / چنگ را زد بر زمین و خُرد کرد

این بیت نقطهٔ اوج تحول درونی و توبهٔ نوازندهٔ پیر است. او پس از شنیدن پیام الهی از زبان عُمَر، به عمق غفلت خود پی می‌برد. گریهٔ شدید و دردی که «از حد می‌رود»، نشان‌دهندهٔ یک فروپاشی درونی و بیداری روحانی است. شکستنِ چنگ، یک حرکت نمادین است؛ او در واقع در حال شکستنِ «بُتِ» زندگی خود است. چنگ، که روزی منبع درآمد و شهرت و هویت او بود، اکنون در چشم او به حجابی تبدیل شده که او را از حقیقت و از خداوند دور نگه داشته است. این عمل، اعلام برائت او از گذشتهٔ خود و گامی عملی برای آغاز یک زندگی جدید بر اساس معرفتی است که به تازگی به دست آورده است. این یک توبهٔ احساسی و آنی است که از نهایتِ درد و شرم برمی‌خیزد.