M1:240 — گر بدی خون مسلمان کامِ او / کافرم گر بُردَمی من نام او

Dieser Vers ist nach Dr. Soroushs Ansicht eine der nachdrücklichsten Verurteilungen des Lobes für die Gottlosen und Unterdrücker bei Rumi. Er bezieht sich auf die Erzählung des „göttlichen Arztes“ im Masnavi, einer Figur, die die göttliche Weisheit verkörpert. Rumi erklärt, dass, wenn die wahre Absicht (kām) eines solchen Arztes das Vergießen von muslimischem Blut gewesen wäre – das heißt, wenn sein Ziel das Böse und die Ungerechtigkeit statt verborgener Weisheit gewesen wäre –, Rumi sich selbst als Ungläubigen betrachten würde, wenn er auch nur seinen Namen aussprechen würde. Dies ist weit mehr als eine bedingte Aussage innerhalb einer Geschichte; es legt ein grundlegendes ethisches Prinzip fest.

Rumi verdeutlicht diese Haltung an anderer Stelle im Masnavi: „Der göttliche Thron erbebt beim Lob des Gottlosen / Und der Fromme wird durch solches Lob misstrauisch.“ Dies unterstreicht, dass das Lobpreisen der Unreinen nicht nur sinnlos ist, sondern die Grundfesten der göttlichen Ordnung erschüttert und die Herzen der Gerechten verdirbt. Diese scharfe Rüge gilt nicht nur dem Lob böser Menschen, sondern jeder Form von Heuchelei, die den äußeren Schein über die innere Wahrheit stellt.

Eines der gefährlichsten Gifte für die menschliche Seele, insbesondere für Herrscher, ist die unverdiente Schmeichelei ihrer Umgebung. Rumi veranschaulicht dies eindringlich am Beispiel des Pharaos: „Durch eine Fülle von Lobpreisungen wurde er zum Pharao.“ Der Pharao war nicht von Anfang an ein Tyrann; vielmehr erhoben ihn seine Schmeichler in eine Position, in der er begann, sich selbst für göttlich zu halten. Dieses Gift dringt allmählich in die Seele ein und verdirbt den Charakter. Rumi selbst, so betont Dr. Soroush, erlag dieser Versuchung nie. Dieser Vers ist eine ewige Warnung, zwischen Handlungen aus göttlicher Weisheit und solchen aus menschlichem Begehren zu unterscheiden und uns nicht vom Schein täuschen zu lassen.

在我看来，这句诗是鲁米对赞美恶人与压迫者的最明确、最强烈的谴责之一。诗句出自《玛斯纳维》中“神医”的故事，这位医者是神圣智慧的化身。鲁米宣称，倘若这位医者——作为神意的象征——其真正的意图（kām）是滥杀无辜（流穆斯林的血），也就是说，倘若他的最终目的是作恶与不公，而非隐藏的智慧，那么鲁米说，自己若仅仅提及他的名字，便自认是叛教者（kāfir）。这远远超出了故事中的一个条件句，而是确立了一条根本的伦理原则。

鲁米在《玛斯纳维》别处进一步阐明了这一立场：“对恶人的赞美，令神座动摇；虔敬者闻之，亦心生疑云。” 这突显出，颂扬不洁之徒不仅是徒劳的，更是动摇神圣秩序根基、腐蚀义人内心的行为。这种严厉的谴责不仅适用于赞美恶人，也适用于任何形式的、重外表而轻实质的伪善与虚饰。

对人的灵魂而言，最危险的毒药之一，便是身边之人不合时宜的奉承，对统治者尤甚。鲁米以法老为例生动地说明了这一点：“众多的赞美，使他成了法老。” 法老起初并非暴君，是他的谄媚者将他捧上高位，使他开始自视为神。这种毒素逐渐渗透灵魂，败坏人的品格。

令人遗憾的是，波斯诗歌中充斥着此类颂词。宫廷诗人将那些既无学识又无德行的暴虐君主描绘为“创造之卷首”。这正是纳赛尔·霍斯陆所言，不应将“珍贵的珍珠”投于“猪群脚下”。鲁米本人从未染指此种恶习，始终对赞美他人保持警惕。这句诗是对所有时代的一个永恒警告：要辨别源于神圣智慧的行动与出于人类欲望的行动，切勿为表象所惑。因为，看似令人不悦的行为，其背后可能源于深邃的智慧；而看似美好的事物，却可能暗藏着邪恶与压迫的种子。

In my view, this is one of Rumi's most emphatic condemnations of praising oppressors. The verse refers to the 'Divine Physician' in the preceding story, a figure who embodies divine wisdom. Rumi declares that if this physician's true intent (kām) had been to maliciously shed a Muslim's blood—that is, if his aim were evil and not hidden wisdom—then Rumi would consider himself an infidel for merely uttering his name. This is not just a comment on the story; it establishes a fundamental ethical principle.

Rumi makes this point even more forcefully elsewhere: "The Divine Throne trembles at the praise of the wicked / And the pious become suspicious from such praise." This shows that extolling the impure is not merely pointless; it is an act that shakes the divine order and corrupts the hearts of the righteous. One of the most dangerous poisons for the soul, especially for rulers, is unwarranted flattery. Rumi uses Pharaoh as the prime example: "From an abundance of praises, he became Pharaoh." Flattery inflated his ego until he believed himself divine.

Persian poetry is unfortunately full of such eulogies, where court poets praised despots. Rumi himself never succumbed to this, and this verse is a perennial warning to distinguish between actions born of divine wisdom and those driven by carnal desire. We must not be deceived by appearances, for an act that seems harsh may stem from profound wisdom, while one that appears beautiful may conceal evil.

Este dístico es una de las condenas más enfáticas de Rumi a la alabanza de los malvados y opresores. Surge de la historia del «Médico Divino», que encarna la sabiduría divina. Rumi declara que si la verdadera intención (kām) de tal médico —un símbolo de la providencia divina— fuera derramar la sangre de un musulmán, es decir, si su objetivo final fuera el mal y la injusticia en lugar de una sabiduría oculta, entonces Rumi se consideraría un infiel por el mero hecho de pronunciar su nombre. Esto va mucho más allá de una declaración condicional dentro de una historia; establece un principio ético fundamental.

Rumi aclara esta postura en otra parte del Masnavi, afirmando: «El Trono Divino tiembla ante la alabanza del malvado / y el piadoso recela de tal alabanza». Esto subraya que ensalzar a los impuros no solo es inútil, sino que es un acto que sacude los cimientos mismos del orden divino y corrompe los corazones de los justos. Esta censura severa se aplica no solo a la alabanza de individuos malvados, sino a cualquier forma de pretensión o hipocresía que prioriza la apariencia externa sobre la verdad interior.

Uno de los venenos más peligrosos para el alma humana, especialmente para los gobernantes, es la adulación injustificada de quienes los rodean. Rumi ilustra esto vívidamente con el ejemplo del Faraón: «Por la abundancia de alabanzas, se convirtió en Faraón». El Faraón no era inicialmente un tirano; fueron sus aduladores quienes lo elevaron a una posición en la que comenzó a creerse divino. Este veneno se infiltra gradualmente en el alma, corrompiendo el carácter de una persona. Este verso es una advertencia perenne para discernir entre las acciones nacidas de la sabiduría divina y las impulsadas por el apetito humano, instándonos a no dejarnos engañar por las apariencias.

این بیت یکی از قاطعانه‌ترین بیانات مولانا در نکوهش ستایش اشقیا و ستمگران است. سخن دربارهٔ «طبیب الهی» در یکی از حکایات مثنوی است. مولانا می‌گوید اگر کام و مراد این طبیب — که نماد حکمت الهی است — ریختن خون مسلمانی می‌بود، یعنی اگر هدفش شرارت و ستم بود و نه حکمتی پنهان، من کافرم اگر حتی نام او را بر زبان بیاورم. این بیت فراتر از یک گزارهٔ شرطی در دل یک حکایت، یک اصل بنیادین اخلاقی را پایه‌ریزی می‌کند.

مولانا در جای دیگری از مثنوی می‌فرماید: «می‌بلرزد عرش از مدح شَقی / بدگمان گردد ز مدحش مُتَّقی». این نشان می‌دهد که ستایش ناپاکان نه تنها کاری بیهوده، بلکه عملی است که عرش الهی را به لرزه درمی‌آورد و قلب پرهیزکاران را آشفته می‌سازد. این نکوهش شدید نه تنها متوجه ستایش انسان‌های شرور، بلکه هر نوع تظاهر و ریاکاری است که ظاهر را بر باطن ترجیح می‌دهد.

یکی از خطرناک‌ترین زهرها برای جان آدمی، به‌ویژه برای حاکمان، ستایش بی‌جای اطرافیان است. مولانا با مثال فرعون این حقیقت را آشکار می‌کند: «از وفور مدح‌ها فرعون شد». فرعون در ابتدا فرعون نبود، بلکه مداحان او را به جایگاهی رساندند که خود را خدا بپندارد. این زهر به‌تدریج در جان می‌نشیند و شخصیت را مسموم می‌کند.

این بیت هشداری است برای همهٔ دوران‌ها تا تفاوت میان عمل برخاسته از حکمت الهی و عمل ناشی از شهوت بشری را به‌خوبی بشناسیم و فریب ظاهر را نخوریم. چه بسا عملی که در ظاهر ناخوشایند است، از حکمتی عمیق سرچشمه می‌گیرد و در مقابل، عملی که زیبا جلوه می‌کند، بستر شر و ستم باشد.