M1:565 — تو بهانه می‌کنی و ما ز دَرد / می‌زنیم از سوزِ دل دمهای سرد

这句诗是故事中受骗民众恳求的顶点。他们深信那位假扮的苦行僧是他们的精神导师，如今他突然退隐，令他们感觉被抛弃了。

他们的哀求充满了真挚的情感，形成了一种强烈的戏剧性反讽。他们说“你总是推脱”（تو بهانه می‌کنی），指责他用修行作借口，逃避对社群的责任。而他们自己则“心焦如焚，只能长吁短叹”（ما ز دَرد / می‌زنیم از سوزِ دل دمهای سرد）。这个意象非常生动：“心在燃烧”（سوزِ دل），呼出的却是“冰冷的叹息”（دمهای سرد），这恰恰描绘了极度悲伤与绝望的生理反应——内心炙热如火，外在却已心灰意冷，只能发出绝望的叹息。这句诗精准地捕捉了被遗弃的追随者那种既炽热又冰冷的矛盾心境。

从苏菲主义的视角看，鲁米在此描绘了追寻者对上师或神圣之爱的强烈渴求。民众的话语虽然用错了对象（他们爱上的是一个骗子），但其情感形式却是真实的灵性渴望的写照。这种渴望被描绘成一种“病”或“痛”（درد），一种能烧毁小我、净化灵魂的“心之灼痛”（سوزِ دل）。鲁米借此揭示：即使是错位的爱，其本身所产生的能量和痛苦也是真实而强大的。整个故事的悲剧性在于，如此真诚的灵性渴望，却被引向了一个虚假和毁灭性的目标。

این بیت بخشی از التماس‌های پرشور مریدان فریب‌خورده به وزیر مکّار است که در نقش یک قدیس مسیحی، خود را در خلوت و ریاضت حبس کرده است. مردم که شیفته‌ی سخنان و حال او شده‌اند، غیبت او را تاب نمی‌آورند و این گوشه‌نشینی را نوعی جفا و بی‌اعتنایی به حال خود می‌دانند.

کلام آن‌ها سرشار از عجز و نیاز است. آن‌ها می‌گویند: «تو بهانه می‌آوری»؛ یعنی این دلیل‌تراشی تو برای خلوت‌گزینی را باور نداریم. این کار تو دلیلی واقعی ندارد و صرفاً بهانه‌ای برای دور ماندن از ماست. در مقابل این کناره‌گیری تو، حال ما چگونه است؟ «ما ز درد می‌زنیم از سوز دل دمهای سرد». این عبارت تصویر بسیار دقیقی از اوج ناامیدی و غم است. «دم سرد» یا آه سرد، نماد اندوهی عمیق و یأسی است که از جانی سوخته برمی‌آید. آن‌ها می‌گویند ما از آتش درون و سوز دل، آهی سرد برمی‌آوریم که نشانه‌ی خاموش شدن امید و شور زندگی در ماست.

این بیت تقابل میان کنش «پیر» (بهانه‌آوردن) و واکنش مریدان (آه کشیدن از درد) را به زیبایی نشان می‌دهد. مولانا با این تصویر، عمق وابستگی روانی و عاطفی مردم به این راهنمای دروغین را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه مکر وزیر کارگر افتاده و آن‌ها را به اسیرانی بیچاره و یتیمانی بی‌دل و دین بدل کرده است.