Läs› Daftar 1› Lärjungarnas list att bryta ensamheten› Vers 595
M1:595 — صورتِ رِفعت بود افلاک را / معنی رِفعت روانِ پاک را
M1:595
Betydelse · به زبانِ تو — Ditt språk · AI
این بیت میان بلندیِ ظاهری (مانند ارتفاع آسمان) و رفعت باطنی (مانند پاکی روح) تمایز قائل میشود و ارزش حقیقی را به دومی نسبت میدهد.
در این بخش از داستان، مریدان در حال ستایش پیر خود هستند و او را برتر از هر پدیده‌ی مادی و ظاهری می‌دانند. آن‌ها می‌گویند که آسمان‌ها (افلاک) فقط «صورت» و نمود خارجیِ رفعت و بلندی هستند. این یک بلندیِ فیزیکی و قابل مشاهده است. اما «معنی» و جوهرِ حقیقیِ رفعت، متعلق به روحِ پاک و جانِ آگاهِ انسان کامل (در اینجا، پیر طریقت) است.
این بیت بر یکی از اصول کلیدی اندیشه‌ی مولوی تأکید می‌کند: تقابل میان «صورت» (ظاهر، جسم، عالم ماده) و «معنی» (باطن، روح، عالم معنا). از دیدگاه او، هر آنچه در جهان مادی ارزشمند به نظر می‌رسد، تنها سایه و نمودی از یک حقیقت روحانی و اصیل است. بنابراین، بلندی آسمان در برابر تعالی و رفعت یک روح پاک، بی‌ارزش و سطحی است. مریدان با این کلام، مقام معنوی پیر خود را بالاتر از تمام کائنات قرار می‌دهند.
- رِفعت
- بلندی، والایی، ارجمندی
- افلاک
- جمعِ فَلَک، آسمان‌ها
- روانِ پاک
- روح و جانِ پاکیزه و متعالی
Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad
Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.
Vad läsare har frågat0
Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.