Läs› Daftar 1› Lärjungarnas invändning mot ministerns ensamhet› Vers 618
M1:618 — پیشِ قدرت خلقْ جمله بارگه / عاجزان چون پیشِ سوزن کارگه
M1:618
Betydelse · به زبانِ تو — Ditt språk · AI
این بیت میگوید که تمام مخلوقات در برابر قدرت خداوند کاملاً ناتوان و تسلیم هستند، همانطور که یک تکه پارچه در برابر سوزنِ خیاط یا گلدوز هیچ ارادهای از خود ندارد.
مولانا در این بخش از مثنوی، در حال نیایش و بیان نسبت میان خالق و مخلوق است. او با دو تشبیه قدرتمند، عجز مطلق انسان و تمام هستی را در برابر اراده و قدرت خداوند به تصویر میکشد.
در مصراع اول، تمام خلقت به «بارگه» یا دربار یک پادشاه تشبیه شده است. همانطور که در دربار، همه چیز و همه کس تابع محضِ فرمان و قدرت پادشاه است، تمام جهان نیز در برابر قدرت الهی چنین حالتی دارد. هیچ موجودی توان سرپیچی یا استقلال رأی در برابر او را ندارد.
مصراع دوم این مفهوم را با تصویری ملموستر و دقیقتر بیان میکند. آفریدگان مانند «کارگه» (که در اینجا به معنای پارچه یا مادهٔ خام در کارگاه است) در برابر «سوزن» هستند. سوزن (نماد قدرت و ارادهٔ خالق) بر روی پارچه (نماد مخلوق) هر نقشی که بخواهد میزند—گاهی نقش دیو و گاهی آدم، گاهی شادی و گاهی غم، همانطور که در بیت بعدی توضیح داده میشود. پارچه در این میان هیچ اختیاری برای مقاومت یا انتخاب نقش ندارد. این تصویر، نهایت تسلیم و بیارادگی مخلوق را در برابر فعل و تقدیر خالق نشان میدهد.
- بارگه
- دربار، کاخ و درگاه پادشاه
- کارگه
- در اینجا به معنای پارچه یا بوم گلدوزی در کارگاه است که بر آن نقش میزنند.
Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad
Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.
Vad läsare har frågat0
Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.