M1:846 — سنگ بر آهن زنی بیرون جهد / هم به امر حق قدم بیرون نهد

Rumijeva poenta u ovom stihu je da se iza svih vidljivih, fizičkih uzroka krije jedan viši, istinski Uzročnik – Bog. Udarac kamena o metal je samo neposredni uzrok (sebeb) iskre. Međutim, taj uzrok i sam ima svoj uzrok, i tako redom, sve do Prvog Uzroka, koji je Božija volja i zapovijest.

Ovaj stih je dio šireg razmatranja o prirodi i Bogu. Rumi tvrdi da su elementi – vatra, voda, zemlja i zrak – nama naizgled beživotni, ali su pred Bogom živi i poslušni. Vatra koja je odbila da spali vjernike u priči o jevrejskom kralju nije prkosila svojoj prirodi, već je slijedila višu naredbu. Isto tako, iskra ne izlijeće samo zbog mehaničkog zakona; ona "čini korak van" po Božijoj naredbi. Personifikacija iskre koja "čini korak" naglašava njenu ulogu svjesnog i poslušnog Božijeg stvorenja.

Time nas Rumi poziva da gledamo dalje od površinskih uzročno-posljedičnih veza koje naš razum percipira. On sugeriše da je stvarni pokretač svega Božija zapovijest (emr-i Hakk), a fizički svijet je samo pozornica na kojoj se ta zapovijest izvršava.