M1:848 — سنگ و آهن خود سبب آمد ولیک / تو به بالاتر نگر ای مَرد نیک

U priči o jevrejskom kralju koji kori vatru jer neće da gori vjernike, Rumi koristi ovaj stih da preusmjeri pažnju sa vidljivih, materijalnih uzroka na nevidljivu Božiju Volju koja stoji iza njih.

Kremen i gvožđe, kada se udare, stvaraju iskru. To je očigledan, fizički zakon – ono što Rumi naziva „uzrok“ (sabab). Međutim, on odmah upozorava „dobrog čovjeka“ (čitaoca) da ne stane na tome. Ovaj fizički mehanizam je samo instrument. Sama činjenica da udarac kremena o gvožđe proizvodi vatru nije samostvorena; nju je uspostavio viši Uzročnik.

Sufijska poenta je da se ne treba diviti samo mehanizmu svijeta, već Onome ko je mehanizam stvorio i ko ga održava. Gledati „više“ znači prepoznati da su prirodni zakoni zapravo manifestacije Božijeg neprekidnog djelovanja. Kao što vatra u priči ne gori po svojoj volji, već po Božijoj naredbi, tako i iskra iz kamena ne skače sama od sebe, već po nalogu istog Izvora.