M2:1242 — بارها از خوی خود خسته شدی / حس نداری سخت بی‌حس آمدی

이 구절은 길 한가운데 가시나무를 심어놓고 뽑기를 미루는 한 남자에 대한 이야기 속에 등장합니다. 루미는 이 가시나무를 우리 각자의 '나쁜 버릇'(خوی بد)에 비유합니다. 바로 앞 구절에서 "그 가시나무가 네 발을 얼마나 많이 찔렀더냐"라고 말한 뒤, 이 구절에서 그 비유를 심화시킵니다.

여기서 '상처 입었다'(خسته شدی)는 것은 나쁜 습관이나 성격 때문에 겪는 구체적인 고통과 손해를 의미합니다. 분노, 게으름, 이기심과 같은 내면의 가시들은 반복적으로 자신을 찌르며 삶을 고통스럽게 만듭니다. 하지만 더 큰 문제는 그 고통이 반복되면서 무감각해지고(بی‌حس), 상처를 입고 있다는 사실조차 느끼지 못하게 되는 것입니다.

이 무감각함은 영적 무지 상태를 가리킵니다. 스스로 자초한 고통의 원인을 직시하지 않고, 그것을 운명이나 타인의 탓으로 돌리며 변화의 필요성을 외면하는 것입니다. 루미는 이처럼 자신의 내면 문제에 둔감해진 상태가 얼마나 위험한지를 경고하며, 다음 구절들에서 알리(ع)가 카이바르(خیبر)의 문을 부수듯 단호하게 그 악습을 뿌리 뽑으라고 촉구합니다.

Este verso es el clímax de una amonestación. Un gobernador le reprocha a un hombre que no arranca un espino que plantó en medio del camino. Rumí revela que el espino es una metáfora de un mal rasgo de carácter (khuy-e bad). Justo antes de este verso, dice: «Muchas veces, al final, la espina ha herido tu propio pie».

El verso actual acusa directamente al hombre (y por extensión, al lector) de una ceguera espiritual. No solo sus defectos dañan a los demás, sino que también lo hieren a él mismo una y otra vez. La segunda línea es una exclamación de asombro y frustración: ¿cómo es posible seguir hiriéndose a sí mismo sin desarrollar la sensibilidad para percibir el daño y la urgencia de cambiar? La frase «qué insensible te has vuelto» (saxt bi-ḥess āmadī) sugiere que esta falta de percepción no es ignorancia inocente, sino un endurecimiento del alma, una condición peligrosa que impide la autocrítica y la transformación.

این بیت در ادامه‌ی داستان مردی است که بوته‌ی خاری در راه مردم کاشته بود و هر روز کندن آن را به فردا می‌انداخت. مولانا در ابیات قبل، آن بوته‌ی خار را به «خوی بد» تشبیه می‌کند که ریشه‌دار می‌شود و به دیگران و خود شخص آسیب می‌زند.

در اینجا، مولانا خطاب به سالک یا هر انسانی می‌گوید که تو بارها از نتایج اخلاق ناپسند خودت آسیب دیده‌ای و زخمی شده‌ای (همانطور که خار به پای انسان فرو می‌رود). اما مسئله‌ی بزرگتر این است که تو به این رنج خو گرفته‌ای و نسبت به آن بی‌حس شده‌ای. این بی‌حسی و کرختی، مانع اصلی تغییر است. تا زمانی که انسان درد ناشی از ضعف‌های خود را عمیقاً حس نکند، انگیزه‌ای برای اصلاح و «کندن بوته‌ی خار» پیدا نمی‌کند. این بیت در واقع یک هشدار تکان‌دهنده است: بدتر از داشتن یک خوی بد، بی‌تفاوتی و بی‌حسی نسبت به آن است.