M2:1375 — شاه چون شیرین‌تر از شکر بود / جان به شیرینی رود خوشتر بود

Este verso es el corazón de una reflexión sobre la atracción irresistible del alma hacia lo Divino. Rumi acaba de afirmar que, aunque acercarse a los reyes terrenales es peligroso, las almas nobles no pueden evitarlo. Ahora eleva el argumento al plano espiritual: si el Rey Divino (Dios) es infinitamente más dulce y deseable que cualquier cosa en el mundo (simbolizado por el azúcar), entonces entregar la vida para unirse a Él no es una pérdida, sino la máxima ganancia y el mayor placer.

La imagen de la "dulzura" (shīrīnī) es central en la poesía sufí para describir la experiencia del amor divino. El verso juega con esta idea: el alma, por su propia naturaleza, busca lo que es dulce y placentero. Al encontrar la dulzura absoluta en Dios, su anhelo se vuelve tan intenso que el miedo a la aniquilación (la 'muerte' del ego) desaparece. El viaje hacia Dios, aunque implique el sacrificio del yo individual, se convierte en el acto más gozoso posible, un retorno a la fuente de todo deleite.

این بیت در ادامهٔ بیت قبلی است که می‌گفت انسان‌های بلندهمت، حتی با وجود خطر جانی، نمی‌توانند از پادشاهان (که نماد خداوند هستند) دوری کنند. مولانا در اینجا دلیل این جذابیت مقاومت‌ناپذیر را بیان می‌کند.

او خداوند را به «شاهی» تشبیه می‌کند که وجودش از شکر هم «شیرین‌تر» است. این شیرینی، کنایه از کمالات، زیبایی و لطف بی‌کران الهی است که روح انسان عاشق را به سوی خود می‌کشد. در چنین حالتی، «جان دادن» در راه وصال این معشوق، دیگر یک فقدان یا اتفاقی تلخ نیست، بلکه خود یک تجربهٔ شیرین و خوشایند است. عاشق با اشتیاق جانش را فدا می‌کند، زیرا می‌داند که در ازای آن به سرچشمهٔ همهٔ شیرینی‌ها و لذت‌ها متصل می‌شود.

بنابراین، این بیت توجیهی عاشقانه برای خطر کردن در راه سلوک است. وقتی مقصد این‌قدر ارزشمند و شیرین است، هر خطری در مسیر، از جمله مرگ، پذیرفتنی و حتی دلپذیر می‌شود. این همان منطق عشق است که بر منطق عقل و ترس از مرگ غلبه می‌کند.