M2:157 — یک بهیمه داشت در آخُر ببست / او به صدر صفه با یاران نشست

This couplet establishes the scene and the central tension of the story. The Sufi performs two actions that seem ordinary but are spiritually significant: he tends to his animal's physical needs and then turns to his own spiritual needs. The separation of these two locations — the stable (ākhur) and the main hall (ṣadr-i ṣuffa) — sets up the story's core conflict between worldly duties and spiritual states.

The act of sitting "at the head of the hall" (ba ṣadr-i ṣuffa) signifies his immediate immersion into the spiritual company of the lodge. He doesn't linger with his worldly possessions (the animal) but joins the circle of friends (yārān) for meditation. This contrast between the neglected animal in the dark stable and the Sufi in the illuminated fellowship becomes the pivot on which the entire narrative turns. Rumi uses this simple, everyday scene to explore the theme of responsibility, particularly the gap between outward spiritual practice and the inner state of mindfulness that must accompany it.

این بیت، آغازگر داستانی است که در آن یک صوفی به خانقاهی می‌رسد. صوفی حیوانی (که معمولاً الاغ یا اسب بوده و برای سفر از آن استفاده می‌شده) همراه دارد. رسم بر این بوده که مسافران، حیواناتشان را در آخُر (طویله) خانقاه می‌بستند تا تیمار شوند. پس از آن، صوفی خود به صدر صفه (بالاترین و مهم‌ترین جایگاه مجلس) می‌رود و در کنار دیگر یاران (صوفیان و هم‌مسلکان) می‌نشیند. این بیت صرفاً صحنه‌پردازی اولیه برای داستانی است که در ادامه می‌آید و نشان‌دهنده آداب ورود یک صوفی به خانقاه و جایگاه او در جمع است. این عمل نشان می‌دهد که صوفی ابتدا به نیازهای ظاهری و حیوانی خود و مرکبش رسیدگی می‌کند و سپس به جمع معنوی می‌پیوندد.