Läs› Daftar 2› Sufiern råder tjänaren att sköta djuret väl, och tjänarens 'La hawla' (Det finns ingen makt eller styrka utom hos Gud)› Vers 161
M2:161 — همچو صیادی سوی اشکار شد / گام آهو دید و بر آثار شد
M2:161
شرحِ سروش — från hans inspelade Masnavi-föreläsningar
شرح
جلسهٔ 09 — [00:12:40] رازهای نهفته در کلام مولانا
اما یک قول دیگر هم هست که میگوید که کلمه عارف یا عرفان از «عَرف» میاد. همون مثل «عُرف» نوشته میشه. منتها «عَرف» یعنی بو. و در گذشته کسانی بودند که به اینها «عارِف» میگفتند در حجاز قدیم و اینها زمین رو بو میکردند و میگفتند که مثلاً فلان کاروان در راه است. ما میدانیم که چند مثلاً ساعت دیگه، چند وقت دیگه اینجا میرسد. یک استشمامات ویژهای داشتند و درک خاصی. باری، «عَرف» به معنای بوست. لذا گفتند عارف یعنی کسی که بوی حقیقت رو میشنود و شامه او برای یافتن حقیقت تیز است. از دیگران تیزتر است. همون که مولانا هم در ابیات خودش داره:
به زبانِ تو — Ditt språk · AI
The Sufi is like a hunter who, seeking his ultimate quarry (Truth), first finds and follows the physical traces left behind.
This couplet builds on the previous one, which contrasts the scholar's knowledge (the 'traces of the pen') with the Sufi's (the 'traces of the foot'). Here, Rumi likens the Sufi to a hunter on a spiritual quest. The 'traces' (āthār) are the footprints of the gazelle—the initial, external signs and practices that set the seeker on the path.
The imagery connects to a deeper etymological and conceptual point. The Sufi is often called an ʿārif (a knower, a gnostic). While this is usually linked to knowledge (maʿrifah), some scholars, as Dr. Soroush notes, trace it to the Arabic word ʿarf, meaning 'fragrance' or 'scent.' In this reading, the ʿārif is one with a super-keen spiritual sense of smell, able to detect the scent of the Divine Reality, much as a hunter follows the musk of a gazelle.
The couplet thus illustrates the first stage of the journey. The seeker begins by following external signs (the footprints), but as the next verses explain, this disciplined tracking eventually leads to a more direct and profound perception—the scent itself—which becomes the true guide.
- اشکار
- Eshkār: The hunt, the act of hunting; also, the prey or quarry itself. Here it refers to the object of the hunter's pursuit.
- آثار
- Āthār: (Arabic loanword) Traces, tracks, signs, footprints. In the preceding verse, Rumi contrasts the 'traces of the pen' (scholarly texts) with the 'traces of the foot' (the Sufi's direct, experiential path), which this verse illustrates.
- صیاد
- Ṣayyād: A hunter. A common metaphor in Sufi poetry for the spiritual seeker pursuing the Divine Beloved.
صوفی سالک، مانند یک شکارچی، سفر معنوی خود را با دنبال کردن نشانهها و ردّ پاهای اولیای حق (آثار قدم) آغاز میکند تا به حقیقت برسد.
مولانا در اینجا روش سلوک صوفیانه را به شکار تشبیه میکند. همانطور که توشهی راه دانشمند، نوشتهها و «آثار قلم» اوست، توشهی راه صوفی، «آثار قَدَم» است؛ یعنی دنبال کردن ردّ پای پیران و راهنمایان طریقت.
این بیت، صوفی را به شکارچیای مانند میکند که در ابتدا برای یافتن شکار (که نماد حقیقت است)، به دنبال نشانههای ظاهری و ملموس، یعنی ردّ پای آهو، میرود. این «ردّ پا» همان دستورات، راهنماییها و شریعت ظاهری است که سالک در ابتدای راه به آنها نیازمند است. این مرحله، مرحلهی تقلید و پیروی از نشانههاست. اما همانطور که در ابیات بعدی مشخص میشود، این تنها نقطهی شروع است و هدف نهایی نیست. سالک با شکرگزاری و پیمودن این راه ابتدایی، به تدریج به مرحلهای میرسد که دیگر به ردّ پا نیازی ندارد، بلکه مستقیماً با «بوی مشک» آهو هدایت میشود که نمادی از درک مستقیم، شهود و جاذبهی معنوی حقیقت است.
Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad
Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.
Vad läsare har frågat0
Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.