M2:1792 — نقش می‌بینی که در آیینه‌ای‌ست / نقش توست آن نقش آن آیینه نیست

این بیت در ادامۀ داستان موسی و شبان می‌آید. پس از آنکه خداوند موسی را به خاطر توبیخ شبان عتاب می‌کند، شبان به مقامی فراتر از گفتار و صورت می‌رسد. مولانا توضیح می‌دهد که کلامی که اکنون از دهان چنین عارفی بیرون می‌آید، دیگر بیانگر «حال» شخصی او نیست، بلکه او همچون آینه‌ای شده است که حقیقت الهی را بازمی‌تاباند.

تصویری که ما در آینه می‌بینیم، تصویر خود ماست، نه چیزی از ذات آینه. آینه صرفاً یک واسطۀ شفاف برای بازتاب است. به همین ترتیب، ولیّ خدا یا انسان کامل، از خود تهی شده و کلام و وجودش بازتاب‌دهندۀ آن حقیقتی است که در او تجلی کرده است. شنونده نباید این سخنان را به شخصیت فردی و محدود گوینده نسبت دهد، بلکه باید آن را انعکاس صدایی از عالمی دیگر بداند، همان‌طور که در بیت بعدی، صدای نِی از نوازنده است، نه از خودِ نِی.