M2:1796 — چند گویی چون غطا برداشتند / کاین نبوده‌ست آنک می‌پنداشتند

مولانا در ادامه‌ی داستان موسی و شبان، خطاب به خواننده می‌گوید که ستایش و عبادت ما، هرچقدر هم که عالمانه و دقیق باشد، در برابر عظمت خداوند همچنان ناقص و نارساست. این ستایش‌ها تنها به لطف و رحمت الهی پذیرفته می‌شوند، نه به دلیل درستی ذاتی‌شان.

این بیت، این ایده را به نقطه‌ی اوج خود می‌رساند. مولانا با اشاره به آیه قرآن «فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ» (سوره ق، آیه ۲۲)، به لحظه‌ی مرگ یا مکاشفه‌ی روحانی اشاره می‌کند که در آن «پرده» (غطا) از جلوی چشم انسان برداشته می‌شود و حقیقت بی‌واسطه دیده می‌شود. در آن لحظه‌ی تکان‌دهنده، انسان خواهد دید که تمام آنچه در این دنیا درباره‌ی خدا و عالم غیب «می‌پنداشت» — از تصورات فلسفی و کلامی گرفته تا باورهای عامیانه — با حقیقت اصیل آن قابل قیاس نبوده است.

پیام این است که باید از غرور معرفتی پرهیز کرد. به جای اینکه به تصورات خود از خدا بچسبیم، باید با فروتنی بپذیریم که شناخت ما محدود است و همواره در معرض خطاست. این بیت هشداری است به آنان که دیگران را به خاطر عقایدشان تحقیر می‌کنند، غافل از اینکه تصورات خودشان نیز در برابر حقیقت نهایی، چیزی جز پندار نیست.