Läs› Daftar 6› Lärjungens svar och hans tillrättavisning av den hånfulla kvinnan för hennes otro och meningslösa ord› Vers 2100

M6:2100 — طبل و رایت هست ملک شهریار / سگ کسی که خواند او را طبل‌خوار

طبل و رایت هست ملک شهریارسگ کسی که خواند او را طبل‌خوار
✦ Rendera denna beyt på Svenska

M6:2100

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — från hans inspelade Masnavi-föreläsningar

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: طبل و رایت، نماد فرمانروایی شهریارند؛ هر کس که او را مفت‌خور بخواند، سگ‌صفت است. معنا: این بیت تأکید می‌کند که شهریار و فرمانروای حقیقی، با نمادهای قدرت او شناخته می‌شود؛ و هر کس که نادانسته، این فرمانروا را شخصی بی‌ارزش و بی‌کاره بخواند، خود پستی و جهل خویش را آشکار کرده است.

شرح

این بیت در کلام مولانا دفاعیه‌ای قاطع از مقام اولیای حق و عارفان است. «طبل و رایت» نشانه‌های آشکار شهریاران و سلاطین هستند؛ نماد قدرت و فرمانروایی. اما مولانا می‌گوید که این نمادها به شهریار واقعی تعلق دارند، به همان ولیّ خدا که ظاهراً ممکن است بی‌چیز و فقیر بنماید. این «شهریار» همان عارف کاملی است که گرچه بسا در جامعه نان‌خور و محتاج به نظر آید، اما در باطن، او مَعدَن و منشأ همه نعمت‌ها و برکات است.

اشاره به «طبل‌خوار» در اینجا بسیار مهم است. این اصطلاح به معنای «مفت‌خور» و «شکم‌باره» است؛ کسی که با تنبلی از دیگران تغذیه می‌کند. مولانا با تندی می‌گوید که «سگ کسی که خواند او را طبل‌خوار». این «سگ‌صفت» خواندن، نشان‌دهندهٔ پستی و جهلِ فردی است که با دیده‌ای خام و سطحی، آن شهریار معنوی را که در حقیقت ولی‌نعمت عالم است، مفت‌خوار می‌خواند و به او توهین می‌کند. این بیت در ادامهٔ سخن مولانا می‌آید که «چون ان‌الحق گفت شیخ و پیش برد / پس گلوی جمله کوران را فشرد»؛ یعنی شیخ حقیقی، آن مقام «ان‌الحق» را دریافته و دیگران نیز باید این حقیقت را بفهمند، وگرنه در جهل خود باقی می‌مانند.

مولانا در این بخش از مثنوی، مکرراً بر «وارونگی امر این جهان» تأکید می‌کند. او می‌گوید: «رزق‌ها هم رزق‌خواران وی‌اند / میوه‌ها لب‌خشک باران وی‌اند» و «صدقه‌بخش خویش را صدقه بده». این یعنی، آنچه به ظاهر بخشش ما به اولیای حق است (مثلاً صدقه دادن به فقرا که در واقع همان اولیای الهی هستند)، در حقیقت ما هستیم که از آن‌ها روزی می‌خوریم. اولیای الهی با وجود ظاهر فقیرانه و بی‌مکنتی، محور اصلی چرخش کائنات و منبع خیر و برکت عالم‌اند؛ این نکته‌ای است که عموم مردم از درک آن عاجزند و به همین دلیل، چه بسا به کسانی که نان‌بخش اصلی عالم‌اند، تهمت «طبل‌خواری» می‌زنند. این بیت به ما می‌آموزد که باید فراتر از ظواهر نگریست و حقیقت باطنی انسان‌های کامل را درک کرد.

نکات کلیدی

  • قدرت حقیقی و معنوی، اغلب با چشم ظاهر نادیده گرفته می‌شود و تنها اهل بصیرت آن را درمی‌یابند.
  • اولیای حق، باطن عالم‌اند و شهریاران واقعی، حتی اگر در ظاهر فقیر و نیازمند به نظر رسند.
  • قضاوت سطحی دربارهٔ بزرگان معنوی و نامیدن آن‌ها به القاب پست، نشانهٔ پستی و جهل قضاوت‌کننده است.
  • جهان به ظاهر وارونه است: آنکه می‌بخشد، در چشم ظاهر نیازمند است، و ما از صدقه سر او روزی می‌خوریم.
  • این بیت، هشداری است در برابر نادیده گرفتن جایگاه معنوی انسان‌های کامل.

Sources: d6-s47 · 00:56:45 d6-s47 · 00:50:04 d6-s47 · 00:62:23

❋

به زبانِ تو — Ditt språk · AI

❋

Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad

Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.

Vad läsare har frågat

Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.