Läs Daftar 6 Visdomen i ”Jag ska sätta en ställföreträdare på jorden” Vers 2174

M6:2174 — تو دو قله نیستی یک قله‌ای / غافل از قصهٔ عذاب ظله‌ای

تو دو قله نیستی یک قله‌ایغافل از قصهٔ عذاب ظله‌ای
✦ Rendera denna beyt på Svenska

M6:2174

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — från hans inspelade Masnavi-föreläsningar

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: تو دو خمره (قله) نیستی، تنها یک خمره (قله) هستی؛ از داستان عذاب روز خواری و ذلت غافلی.

شرح

این بیت، به صراحت، هشداری است به عموم آدمیان و دعوت به فروتنی در برابر قابلیت خود به آلودگی و خطا. مولانا، با استفاده از تمثیلی برگرفته از فقه اهل سنت، که آب کُر (آبی که با ملاقات نجاست نجس نمی‌شود) را به اندازه دو «قله» یا خمره مشخص می‌کند، می‌فرماید که شما انسان‌های عادی، این دو قله نیستید؛ بلکه تنها یک قله‌اید. این بدان معناست که جان شما، برخلاف جان مشایخ و عارفان که مولانا در جای دیگری آن را به آب دریا تشبیه می‌کند و می‌گوید «آب دریا را ز مرداری چه باک؟»، مستعد ناپاکی و نجس شدن است. شما مصداق «دون القلتین» هستید؛ یعنی آب قلیل که با کمترین نجاست، آلوده می‌گردد. پس، هرگز به پاکی و معصومیت خود اطمینان صددرصد نداشته باشید و گمان نکنید که از خطا و آلودگی مصونید. این اطمینان بی‌جا، خود عین غفلت است.

بخش دوم بیت، این غفلت را به «قصه عذاب ذله» پیوند می‌زند. «عذاب ذله» یا «یوم الذله»، واقعه‌ای قرآنی است که بر قوم شعیب (علیه السلام) در مدین فرود آمد. قوم شعیب، به دلیل نافرمانی و کفرورزی، به «عذاب ظُلّه» گرفتار شدند؛ ابری بر سر آن‌ها سایه افکند که نه رحمت باران، بلکه صاعقه‌های ویرانگر به همراه داشت و آنان را نابود کرد. در تفاسیر آمده است که خداوند حتی سایه را از سرِ خانه‌ها و دیوارها برداشت تا قوم در حرارت و عذاب بمیرند. این قصه، نمادی از قهر الهی است که چگونه نعمت‌ها می‌توانند به نقمت بدل شوند. نانی که قوت تن است، می‌تواند گلوگیر شود؛ لباسی که مجیر از سرماست، می‌تواند مزاج زمهریر یابد. اگر آدمی از این قهر الهی غافل باشد و خود را فراتر از سرنوشتِ آلودگی و مجازات ببیند، در همان غفلت، به عذابی از جنس ذلت و خواری گرفتار خواهد شد. این بیت یادآوری می‌کند که انسان همواره باید در مقام بندگی و فروتنی بماند و از غرور و خودبینی بپرهیزد، چرا که سرنوشت او مانند آب کُرِ بزرگان نیست که هیچ ناپاکی در آن اثر نکند. انسان پیوسته در معرض امتحان است و سرنوشت نیک و بد او در گرو عمل و آگاهی اوست.

نکات کلیدی

  • انسان‌های عادی، برخلاف عارفان، در برابر آلودگی و خطا آسیب‌پذیرند و نباید به خودبینی دچار شوند.
  • اعتماد به نفس بیش از حد در پاکی و معصومیت، عین غفلت و عین خطاست.
  • برکات الهی می‌توانند در صورت قهر و نافرمانی به اسباب عذاب بدل شوند.
  • ماجرای «عذاب ذله» قوم شعیب، هشداری قرآنی در باب نتایج سوء غفلت و کفر است.
  • فروتنی و آگاهی از قابلیت به خطا، لازمهٔ سلوک معنوی و اجتناب از قهر الهی است.

Sources: d6-s49 · 05:58:38 d6-s49 · 05:56:30

به زبانِ تو — Ditt språk · AI

Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad

Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.

Vad läsare har frågat

Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.