Läs› Daftar 6› Berättelsen om jägaren som hade lindat sig i gräs och dragit en bukett blommor och tulpaner över huvudet som en mössa, så att fåglarna skulle tro att han var gräs. Och den kloka fågeln anade lite att detta var en människa, ty jag hade aldrig sett gräs i denna form, men den anade inte helt och hållet, den lät sig luras av hans list, ty i den första insikten hade den ingen avgörande faktor, men i den andra insikten om list hade den en avgörande faktor, och det var girighet och begär, särskilt vid överdriven nöd och fattigdom. Profeten (må Guds välsignelser och frid vara över honom) sade: Fattigdom har nästan lett till otro.› Vers 458

M6:458 — پیش از آنک شب شود جامه بجو / روز را ضایع مکن در گفت و گو

پیش از آنک شب شود جامه بجوروز را ضایع مکن در گفت و گو
✦ Rendera denna beyt på Svenska

M6:458

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — från hans inspelade Masnavi-föreläsningar

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: پیش از آنکه شبِ عمر فرا رسد، جامه‌های معنوی خود را بجوی و مهیا کن. و روزهای ارزشمند زندگی را در گفتار و مشغولیت‌های بی‌حاصل تلف مکن. معنا: این بیت به ما هشدار می‌دهد که تا پیش از پایان عمر، باید خود را برای سفر آخرت آماده کنیم و لحظات گران‌بهای زندگی را با کارهای بی‌فایده و گفتگوهای بیهوده از دست ندهیم.

شرح

این بیت، با لحنی قاطع و صریح، در دل تمثیل عمیق مولانا از بازیِ کودکان در کوچه و غفلت‌شان از زمان و سرقت جامه‌ها، جای گرفته است. من معتقدم که مولانا در اینجا نه فقط یک پند اخلاقی ساده، بلکه یک حکمت وجودی را به ما عرضه می‌کند.

"پیش از آنک شب شود جامه بجو": شب در اینجا بی‌گمان کنایه از غروب عمر و فرارسیدن مرگ است. آن «جامه» نیز، که کودکان غافل از آن می‌مانند و دزد آن را می‌برد، چیزی جز سرمایهٔ معنوی، آبرو، یا همان هویت اصیل آدمی نیست. این جامه، نشانِ آمادگی ما برای بازگشت به "خانه" و مواجهه با صاحب‌خانه است. غفلت از آن، بهای سنگینی دارد: تهی‌دستی و برهنگی در محضر حقیقت. مولانا از این طریق، ما را به هشیاری دعوت می‌کند که پیش از فرارسیدن لحظهٔ احتضار، به بازپس‌گیری و نگهداری از آنچه که از ما دزدیده شده یا خود به بی‌تفاوتی واگذاشته‌ایم، بپردازیم. این بازجویی از خویشتن، این بازنگری در آنچه روزگار از ما برده، بنیادِ آمادگی برای سفر نهایی است. ما غالباً چنان گرم بازی‌های روزمره می‌شویم که هویت اصلی‌مان را از یاد می‌بریم؛ این «جامه» یادآور آن هویت گمشده است.

"روز را ضایع مکن در گفت و گو": «روز» در اینجا نماد فرصت حیات و زمان محدود ما در این جهان است. «گفت و گو» فقط به معنای سخن گفتن نیست، بلکه کنایه از تمام مشغولیت‌های بی‌حاصل، جدال‌های بیهوده، و ارتباطات و معاشرت‌هایی است که وقت و انرژی ما را به تاراج می‌برد و سودی به حال ما ندارد. مولانا به بیان صیادی که در همین داستان، گوشه‌نشینی خود را توجیه می‌کند، نشان می‌دهد که چگونه "این یکی کلاه منو می‌بره، اون یکی جبه منو می‌بره، اون یکی کفش منو می‌بره... یا به طریق واقعی‌تر، این یکی وقت من رو می‌بره، اون یکی پول منو می‌بره، اون یکی مغز من رو می‌خوره." انسان‌ها در غفلت خود، ناخواسته و گاهی خواسته، "دزدِ جامه" یکدیگر می‌شوند. بخش عظیمی از عمر ما "نیم عمر از آرزوی دلستان، نیم عمر از غصه‌های دشمنان" به هدر می‌رود. "دلستان" اشاره به هرآنچه که دل را می‌رباید و ما را به خود مشغول می‌کند، و "دشمنان" نیز به غصه‌ها و رنج‌های ناشی از تعلقات دنیوی و تعارضات انسانی. این «گفت و گو» یعنی هرگونه اتلاف وقت و انرژی در وادی‌ای که ما را از هدف اصلی بازمی‌دارد.

این بیت، در نهایت، دعوتی است به یک "نگاه درجه دوم" به زندگی، یک "مایندفولنس" عمیق. انسان باید لحظه‌ای از بازی‌های روزمره فاصله بگیرد و به آنچه مشغول آن است، از بیرون بنگرد. این "تماشاگر" شدنِ خود، "دروازه خروج از غفلت" است. اکثریت مردم، به قول مولانا، "اطفالند جز مست خدا"، یعنی در تشخیص نیک و بد و هدفمند بودن یا نبودن زندگی خود، درمانده‌اند. فقط کسانی به بلوغ می‌رسند که بتوانند از این بازیِ غفلت‌زده بیرون آیند و خود را برای "شب" آماده کنند. حسرت و پشیمانیِ هنگام مرگ، که بسیاری از انسان‌ها در آن لحظه "اگر می‌دانستیم که زندگی این است... هرگز این‌قدر جوش نمی‌زدیم"، نتیجهٔ همین غفلت از این دو توصیهٔ حیاتی است: آماده‌باش دائمی و پرهیز از اتلاف عمر.

نکات کلیدی

  • شبِ عمر کنایه از مرگ است؛ باید پیش از آنکه دیر شود، خود را آماده ساخت.
  • «جامه» نماد سرمایهٔ معنوی و هویت اصیل ماست که در بازی‌های دنیا گم یا دزدیده می‌شود.
  • «روز» همان فرصت محدود عمر است؛ «گفت و گو» نماد تمام مشغولیت‌ها و جدال‌های بی‌حاصل.
  • انسان‌های دیگر، ناخواسته یا خواسته، وقت و انرژی ما را در این «گفت و گوها» به تاراج می‌برند.
  • دعوت به "نگاه درجه دوم" یا "مایندفولنس" برای رهایی از غفلت و ارزیابی آنچه واقعاً مهم است.
  • غفلت، ریشهٔ حسرت‌ها و پشیمانی‌های بزرگ در لحظهٔ پایانی زندگی است.

Sources: d6-s11 · 00:03:20 d6-s11 · 00:04:59 d6-s11 · 01:07:24 d6-s10 · 00:56:22

❋

به زبانِ تو — Ditt språk · AI

❋

Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad

Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.

Vad läsare har frågat

Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.