M6:4607 — زود کبریت بدین سودا سپار / تا نه دوزخ بر تو تازد نه شرار

Mevlânâ, bu beyitte manevi bir pazarlıktan bahseder. Bağlam, müminin Sırat köprüsünden geçerken sahip olduğu nurun cehennem ateşini söndürme tehlikesidir. Önceki beyitlerde küfrün, cehennemi tutuşturan "kükürt" (kibrit) olduğu belirtilmiştir.

Bu beyit, okuyucuya doğrudan bir çağrıdır: Cehennemin yakıtı olan bu "kükürdü", yani küfrü, inkârı ve benliğe dayalı varoluşu, ilahi bir "alışverişte" (sevda) elden çıkar. Bu, bir tür takastır; fani ve yakıcı olanı verip karşılığında kurtuluşu almaktır. Bu ticareti yapan kimse, cehennemin kendisine saldırmasından veya kıvılcımlarının ona ulaşmasından emin olur. Çünkü ateş, ancak tutuşacak bir yakıt bulduğunda var olabilir. Kişi, içindeki cehennem potansiyelini yok ettiğinde, dışarıdaki cehennemin ona bir tesiri kalmaz.