Divan-e Shams Ghazal 1234 Beyt 10 ← föregående · nästa →

Divan-e Shams · غزل شمارهٔ ۱۲۳۴

  1. رو ای جان کز رباط کهنه جستی ز غصه آجر و حجره و حصیرش

G1234:10

Ditt språk

Ingen återgivning på ditt språk ännu — den skapas för hela ghazalen på en gång:

Kommentar till denna beyt

Inte skriven ännu — en närläsning av denna beyt i sin ghazal:

Hela ghazalen ↗

  1. 1 قضا آمد شنو طبل نفیرش·نفیرش تلختر یا زخم تیرش
  2. 2 چو دایه این جهان پستان سیه کرد·گلوگیر آمدت چون شهد شیرش
  3. 3 خنک طفلی که دندان خرد یافت·رهد زین دایه و شیر و زحیرش
  4. 4 بشارت‌های غیبی شد غذااش·ز شیرش وارهانید از بشیرش
  5. 5 چو هر دم می‌رسد تلقین عشقش·چه غم دارد ز منکر یا نکیرش
  6. 6 چو آن خورشید بر وی سایه انداخت·ز دوزخ ایمنست و زمهریرش
  7. 7 به اقبال جوان واگشت جانی·که راه دین نزد این چرخ پیرش
  8. 8 بدان دارالامان و اصل خود رفت·رهید از دامگاه و دار و گیرش
  9. 9 رهید از بند شحنه حرص و آزی·که کرده بود بیچاره و حقیرش
  10. 10 رو ای جان کز رباط کهنه جستی·ز غصه آجر و حجره و حصیرش
  11. 11 نثارش آید از رضوان جنت·کنارش گیرد آن بدر منیرش
  12. 12 تماشا یافت آن چشم عفیفش·سعادت یافت آن نفس فقیرش
  13. 13 خجسته باد باغستان خلدش·مبارک باد آن نعم المصیرش

ganjoor: sh1234 · public domain