Divan-e Shams Ghazal 1438 Beyt 9 ← föregående · nästa →

Divan-e Shams · غزل شمارهٔ ۱۴۳۸

  1. که آن خورشید بر گردون ز عشق او همی‌سوزد و هر دم شکر می گوید که سوزش را همی‌شایم

G1438:9

Ditt språk

Ingen återgivning på ditt språk ännu — den skapas för hela ghazalen på en gång:

Kommentar till denna beyt

Inte skriven ännu — en närläsning av denna beyt i sin ghazal:

Hela ghazalen ↗

  1. 1 ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم·که روز و شب چو مجنونم سر زنجیر می خایم
  2. 2 میان خونم و ترسم که گر آید خیال او·به خون دل خیالش را ز بی‌خویشی بیالایم
  3. 3 خیالات همه عالم اگر چه آشنا داند·به خون غرقه شود والله اگر این راه بگشایم
  4. 4 منم افتاده در سیلی اگر مجنون آن لیلی·ز من گر یک نشان خواهد نشانی‌هاش بنمایم
  5. 5 همه گردد دل پاره همه شب همچو استاره·شده خواب من آواره ز سحر یار خودرایم
  6. 6 ز شب‌های من گریان بپرس از لشکر پریان·که در ظلمت ز آمدشد پری را پای می سایم
  7. 7 اگر یک دم بیاسایم روان من نیاساید·من آن لحظه بیاسایم که یک لحظه نیاسایم
  8. 8 رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش·در آن آتش چو خورشیدی جهانی را بیارایم
  9. 9 که آن خورشید بر گردون ز عشق او همی‌سوزد·و هر دم شکر می گوید که سوزش را همی‌شایم
  10. 10 رها کن تا که چون ماهی گدازان غمش باشم·که تا چون مه نکاهم من چو مه زان پس نیفزایم

ganjoor: sh1438 · public domain