Хондан› Дафтар 1› Тафсири қавли Фаридуддин Аттор қуддисаллоҳу рӯҳаҳу: "Ту соҳибнафсӣ, эй ғофил, миёни хок хун мехӯр, ки соҳибдил агар заҳре хӯрад, он ангабин бошад"› Байт 1614
M1:1614 — او ز آتش ورد احمر آورد / از زیانها سود بر سر آورد
M1:1614
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
انسان کامل و صاحب‌دل، همچون ابراهیم، از دل سختی‌ها و رنجها (آتش) به زیبایی و کمال (گل سرخ) دست می‌یابد و هر ضرری را به منفعت تبدیل می‌کند.
این بیت در ادامه‌ی تمثیل حضرت ابراهیم است که به آتش نمرود افکنده شد اما آتش بر او گلستان گشت. مولانا اینجا این داستان قرآنی را به یک اصل کلی عرفانی پیوند می‌زند: انسان کامل یا «صاحب‌دل» کسی است که به چنان مرتبه‌ای از رشد معنوی رسیده که ماهیت پدیده‌ها برای او دگرگون می‌شود.
همان‌طور که آتش برای ابراهیم به جای سوزاندن، «ورد احمر» (گل سرخ) به بار آورد، انسان کامل نیز از دل مصائب و زیان‌های ظاهری، به سود و منفعت حقیقی معنوی دست می‌یابد. در حالی که یک فرد معمولی (ناقص) در سختی‌ها در هم می‌شکند، فرد کامل آن‌ها را به فرصتی برای رشد و تعالی تبدیل می‌کند. این توانایی ناشی از آن است که او با منبع هستی در ارتباط است و نگاهش به سود و زیان، دنیوی نیست.
- ورد احمر
- گل سرخ. در اینجا نماد زیبایی، کمال و نتیجهی معنوی است که از دل سختی بیرون میآید.
- بر سر آوردن
- به دست آوردن، حاصل کردن، به نتیجه رساندن.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.