M1:1887 — این قدر ارشاد تو بخشیده‌ای / تا بدین بس عیب ما پوشیده‌ای

این بیت، نیایشی سرشار از فروتنی و سپاسگزاری است. مولانا در ادامه‌ی ابیات پیشین که بر وابستگی مطلق انسان به «عنایات حق» تأکید داشت، اینجا به یکی از کارکردهای اصلی لطف الهی اشاره می‌کند. او می‌گوید آن مقدار «ارشاد» و هدایتی که خداوند به انسان می‌بخشد، نه برای فخرفروشی یا احساس دانایی، بلکه همچون جامه‌ای است که خداوند بر قامت ناقص انسان می‌پوشاند تا عیب‌های بی‌شمار او را پنهان کند.

در نگاه عارفانه، هر ذره از آگاهی، دانش یا راهیابی، موهبتی الهی است. این موهبت در وهله‌ی اول، نوعی «ستّاریت» (پوشانندگی عیب) از سوی خداوند است. انسان با این هدایت، از زشتیِ جهل و خطاهای خود فاصله می‌گیرد و ظاهرش به فضیلت آراسته می‌شود. بنابراین، دانش و ارشاد نه مایه‌ی غرور، که باید مایه‌ی شکرگزاری باشد، زیرا یادآور نقص‌های پنهان‌شده‌ی ماست. این بیت مقدمه‌ای است برای ابیات بعدی که این هدایت را به «قطره‌»ای دانش تشبیه می‌کند که باید به «دریا»ی علم الهی بپیوندد.