Хондан› Дафтар 1› Дар хоб гуфтани Ҳотиф ба Умар (р.а.), ки ин қадар тилло аз байтулмол ба он мард деҳ, ки дар гӯристон хобидааст› Байт 2113
M1:2113 — سر نهاد و خواب بردش خواب دید / کآمدش از حق ندا جانش شنید
M1:2113
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
عمر سر بر زمین گذاشت و به خواب رفت و در آن خواب، ندایی الهی را نه با گوش جسم، که با جان و روح خود دریافت کرد.
این بیت لحظهی ورود عمر به خوابی الهی را توصیف میکند. این خواب، یک خواب معمولی نیست، بلکه وسیلهای برای ارتباط مستقیم با عالم غیب است. مولانا تأکید میکند که پیام الهی از طریق حواس ظاهری دریافت نمیشود؛ «جانش شنید» یعنی این یک ادراک روحانی و درونی است که فراتر از گوش و لب عمل میکند.
این خواب، مقدمهای است برای پیامی که خداوند میخواهد به عمر، خلیفهی مسلمانان، برساند. این پیام در مورد مردی نیازمند است که در گورستان خفته و محتاج کمک از بیتالمال است. مولانا با توصیف این خواب، نشان میدهد که چگونه خداوند اولیای خود را برای انجام مقاصدش هدایت میکند و ارتباط میان عالم مادی و معنوی را از طریق رؤیاهای صادقه به تصویر میکشد. ابیات بعدی شرح میدهند که این «ندا» همان فرمان خلاقهی الهی است که اصل و اساس تمام اصوات و موجودات عالم است.
- حق
- خداوند، حقیقت مطلق
- ندا
- صدا، بانگ، آواز (در اینجا الهام یا پیام الهی)
- خواب بردش
- خوابش برد، به خواب رفت
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.