M1:548 — چند گویی من بگیرم عالمی / این جهان را پر کنم از خود همی

这句诗是鲁米对一个野心勃勃、却在灵性上堕落之人的内心独白的刻画。在前后文中，鲁米将这种人比作经历了“变形”（مسخ, maskh）——一种灵性上的退化。他本应像亚当的后裔那样，拥有崇高的灵性地位（“受众天使朝拜的亚当”），志向星辰，但他却颠倒黑白，将卑劣的世俗追求当作荣耀。

这句诗中的“我”充满了小我（نفس, nafs）的傲慢与狂妄。他想要“征服一个世界”（بگیرم عالمی），并“用自己充满它”（پر کنم از خود），这正是小我无限膨胀的欲望的体现。这种欲望与苏菲主义所追求的“消融自我”（محو, mahw）或“在神中寂灭”（فنا, fanā）的目标背道而驰。鲁米在此揭示，这种看似宏大的世俗抱负，在灵性层面看来，不过是一种空虚和自欺。紧随其后的诗句用一个比喻说明了这种狂妄的脆弱：即使全世界被大雪覆盖，太阳的一瞥就能将其融化。同样，神的一星火花，就能将这种小我的野心及其所有追随者化为乌有。

مولانا در این بیت، به نمایندگی از تمام انسان‌های اسیرِ نفس، فریادِ جاه‌طلبی و خودبزرگ‌بینی را به تصویر می‌کشد. این سخن، ادامه‌ی توبیخ انسانی است که مقام والای روحانی خود را فراموش کرده و به پستی‌های دنیوی دل بسته است (آدم‌زاده‌ای ای ناخلف / چند پنداری تو پستی را شرف).

این آرزوی «گرفتن عالمی» و «پر کردن جهان از خود» نهایتِ خواسته‌های «منِ» کاذب و نفسانی است. این «من» می‌خواهد جای خدا بنشیند و مالک و محور جهان باشد. این همان وسوسه‌ای است که وزیرِ داستان را به هلاکت کشاند و ریشه‌ی بسیاری از گمراهی‌های بشر است. مولانا با طرح این پرسش توبیخ‌آمیز («چند گویی...؟»)، مخاطب را به بازنگری در آرزوهایش فرا می‌خواند و به او یادآوری می‌کند که این بلندپروازی‌های دنیوی در برابر قدرت الهی تا چه اندازه پوچ و ناچیز است؛ همان‌طور که در بیت بعدی می‌گوید، تمام این ادعاها مانند کوهی از برف است که با یک نگاهِ خورشیدِ حقیقت، آب می‌شود.