Хондан› Дафтар 1› Эътирози муридон дар хилвати вазир› Байт 618
M1:618 — پیشِ قدرت خلقْ جمله بارگه / عاجزان چون پیشِ سوزن کارگه
M1:618
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
این بیت می‌گوید که تمام مخلوقات در برابر قدرت خداوند کاملاً ناتوان و تسلیم هستند، همان‌طور که یک تکه پارچه در برابر سوزنِ خیاط یا گلدوز هیچ اراده‌ای از خود ندارد.
مولانا در این بخش از مثنوی، در حال نیایش و بیان نسبت میان خالق و مخلوق است. او با دو تشبیه قدرتمند، عجز مطلق انسان و تمام هستی را در برابر اراده و قدرت خداوند به تصویر می‌کشد.
در مصراع اول، تمام خلقت به «بارگه» یا دربار یک پادشاه تشبیه شده است. همان‌طور که در دربار، همه چیز و همه کس تابع محضِ فرمان و قدرت پادشاه است، تمام جهان نیز در برابر قدرت الهی چنین حالتی دارد. هیچ موجودی توان سرپیچی یا استقلال رأی در برابر او را ندارد.
مصراع دوم این مفهوم را با تصویری ملموس‌تر و دقیق‌تر بیان می‌کند. آفریدگان مانند «کارگه» (که در اینجا به معنای پارچه یا مادهٔ خام در کارگاه است) در برابر «سوزن» هستند. سوزن (نماد قدرت و ارادهٔ خالق) بر روی پارچه (نماد مخلوق) هر نقشی که بخواهد می‌زند—گاهی نقش دیو و گاهی آدم، گاهی شادی و گاهی غم، همان‌طور که در بیت بعدی توضیح داده می‌شود. پارچه در این میان هیچ اختیاری برای مقاومت یا انتخاب نقش ندارد. این تصویر، نهایت تسلیم و بی‌ارادگی مخلوق را در برابر فعل و تقدیر خالق نشان می‌دهد.
- بارگه
- دربار، کاخ و درگاه پادشاه
- کارگه
- در اینجا به معنای پارچه یا بوم گلدوزی در کارگاه است که بر آن نقش می‌زنند.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.