M2:1230 — هر دمی آن خاربن افزون شدی / پای خلق از زخم آن پر خون شدی

Este verso es el corazón de la alegoría de Rumi sobre la procrastinación y el daño que causan los malos hábitos. El «espino» representa un defecto de carácter, un pecado o cualquier cualidad negativa que uno alberga. El hombre de la historia lo plantó en el «camino», que simboliza el curso de la vida, tanto la suya como la de los demás.

El verso subraya dos consecuencias directas de la inacción. Primero, el problema no se queda estático: «A cada instante... crecía más y más». Un mal hábito, si no se atiende, se fortalece y echa raíces más profundas. Segundo, causa un daño real y continuo no solo a uno mismo, sino también a la comunidad («los pies de la gente... sangraban»). Un defecto personal nunca es un asunto puramente privado; sus espinas inevitablemente hieren a quienes nos rodean.

En el contexto sufí, este es un llamado urgente al autoexamen y a la acción. Rumi advierte que posponer la lucha contra nuestros propios «espinos» internos (el ego, la ira, la pereza) solo hace que la tarea sea más difícil con el tiempo, mientras el daño que causan se acumula.

این بیت بخشی از تمثیل مردی است که بوته‌ی خاری را سر راه مردم کاشته است. مولانا با این تصویر، رشد و قدرت گرفتن یک عادت بد، یک رذیله‌ی اخلاقی، یا هر مانع درونی را نشان می‌دهد که اگر به موقع با آن مقابله نشود، روز به روز قوی‌تر و ریشه‌دارتر می‌گردد.

«افزون شدن» خاربن فقط به معنای بزرگ شدن فیزیکی آن نیست، بلکه نمادی از عمیق‌تر شدن یک خصلت منفی در وجود انسان است. «پر خون شدن پای خلق» نیز آسیب ملموس و مستمری را که این عادت بد نه تنها به خود فرد بلکه به دیگران نیز وارد می‌کند، به تصویر می‌کشد. این بیت مقدمه‌ای است برای پیام اصلی داستان که در ابیات بعدی توسط حاکم بیان می‌شود: هر چه در ریشه‌کن کردن «خارهای درون» امروز و فردا کنی، آن خار قوی‌تر و تو ضعیف‌تر خواهی شد.