M2:1241 — خاربن دان هر یکی خوی بدت / بارها در پای خار آخر زدت

이 시구는 길 한복판에 심은 가시덤불을 뽑으라는 지방관의 명령을 계속 미루는 한 남자의 이야기 속에 등장합니다. 루미는 이 이야기를 통해 인간의 나쁜 성품(khūy-e bad)이나 악습을 다루는 문제를 설명합니다. 가시덤불은 단순한 비유가 아니라, 우리 내면에 자리 잡은 파괴적인 습관 그 자체입니다.

첫 행, "그대의 나쁜 성품 하나하나가 가시덤불임을 알라"는 이 비유의 핵심을 직접적으로 드러냅니다. 이는 추상적인 도덕적 결함을 눈에 보이고 고통을 주는 실체, 즉 '가시덤불'로 구체화합니다. 분노, 질투, 게으름과 같은 성품들은 처음에는 사소해 보일 수 있지만, 시간이 지나면서 깊이 뿌리내려 제거하기 어려운 존재가 됩니다.

두 번째 행, "결국 그 가시가 그대의 발을 몇 번이고 찌르지 않았더냐"는 이 내면의 가시덤불이 초래하는 자기 파괴적인 결과를 상기시킵니다. 나쁜 습관은 타인에게 해를 끼치기 전에 먼저 자기 자신에게 고통을 안겨줍니다. 루미는 이 구절 바로 뒤에서 "그대는 자신의 나쁜 성품 때문에 몇 번이고 상처 입었으면서도, 어찌 그리 무감각하냐"고 질책합니다. 이는 자신의 행동이 초래한 고통을 직시하고, 더 이상 변명과 지연 뒤에 숨지 말고 즉각적인 내적 정화 작업에 착수하라는 강력한 촉구입니다.

En el corazón de la historia del hombre y el espino, este verso funciona como la clave interpretativa. El gobernador, que representa la voz de la razón o un guía espiritual, le dice sin rodeos al procrastinador que la planta espinosa no es un problema externo, sino una metáfora de sus propios defectos internos (khuy-e bad).

El primer hemistiquio, «Considera cada uno de tus malos hábitos un espino», transforma una parábola sobre la inacción en una lección directa de autoobservación. Rumi insiste en que el buscador espiritual debe reconocer sus propios rasgos negativos —ira, envidia, pereza, arrogancia— como espinos que él mismo ha plantado en el camino de su propia vida. Son creaciones propias, no aflicciones impuestas desde fuera.

El segundo hemistiquio, «cuántas veces, al final, una espina ha herido tu pie», subraya la consecuencia inevitable e íntima de estos hábitos. El dolor que causan no es abstracto ni lejano; es personal y recurrente. Rumi apela a la propia experiencia del lector, recordándole las heridas autoinfligidas que ha sufrido a causa de sus propios defectos. La advertencia es clara: estos «espinos» no solo dañan a los demás (que tropiezan con ellos en el camino), sino que, ante todo y repetidamente, hieren al que los cultiva.

مولانا در این بیت، تمثیل بوته‌ی خار را که در راه مردم کاشته شده بود، به طور مستقیم به اخلاق و عادات بد انسان گره می‌زند. او می‌گوید هر یک از صفات ناپسند ما (مانند خشم، حسد، تنبلی یا کبر) در واقع یک «خاربن» یا بوته‌ی خار در وجود ماست.

نکته‌ی اصلی بیت در مصراع دوم است: «بارها در پای خار آخر زدت». این خارها فقط دیگران را نمی‌آزارند، بلکه پیش از هر کس، خود فرد را زخمی می‌کنند. همانطور که کسی که با بوته‌ی خار سر و کار دارد مدام دست و پایش خراشیده می‌شود، کسی هم که اسیر یک خوی بد است، دائماً از همان خوی رنج می‌برد و به خودش آسیب می‌زند. این آسیب ممکن است روحی، روانی یا حتی جسمی باشد. مولانا با این تشبیه، به ما یادآوری می‌کند که ریشه‌کن کردن عادات بد، در وهله‌ی اول، لطف به خودمان است، نه فقط به دیگران.