M2:126 — تا ز غیرت از تو یاران نسکلند / زانکه آن خاران عدو این گلند

这句诗出现在一个故事的训诫部分。故事讲的是一个人把眼皮上的毛发错当成了新月，象征着小小的自我蒙蔽会如何导致巨大的认知错误。鲁米由此引申，告诫求道者必须在灵性道路上站稳立场，分清敌友。

前文（124-125节）引用《古兰经》“对不信道者，是严厉的”的教导，要求行者对“外人”（اغیار, aghyār）如雄狮般威严。本诗解释了为何必须如此严厉：这是出于一种“热忱”（غیرت, ghayrat），即对真理和灵性同伴强烈的忠诚与守护之情。如果一个求道者对真理的敌人（诗中比喻为“荆棘”）表现得过于友善或宽容，那么他真正的朋友们（比喻为“玫瑰”）会感到困惑和失望，认为他背叛了他们的共同事业，最终可能会因此离他而去。

因此，对“荆棘”的严厉，恰恰是为了保护与“玫瑰”之间的纯洁情谊。这并非无端的敌意，而是一种必要的区分，是为了维护灵性团体的纯粹与向心力。这种看似矛盾的态度——对敌严酷，对友忠诚——实则是同一份深厚之爱的两个面向。

این بیت در ادامه‌ی دستور قاطعیت در برابر «اغیار» (بیگانگان و نامحرمان راه) آمده است. مولانا دلیلی روانشناختی و اجتماعی برای این سخت‌گیری ارائه می‌دهد: اگر رهبر یا سالک راه با دشمنان و مخالفان با نرمی و مهربانی رفتار کند، یاران و دوستان هم‌دل او که شاهد این صحنه هستند، دچار حس «غیرت» می‌شوند. این غیرت نوعی تعصب و حساسیت مقدس برای حفظ حریم ارزش‌ها و جامعه‌ی ایمانی است. آن‌ها با خود می‌گویند: «چرا با دشمنان ما و حقیقت، این‌گونه از روی لطف رفتار می‌شود؟» این احساس می‌تواند باعث دلسردی، رنجش و در نهایت جدایی و «گسستن» آن‌ها از جمع شود.

مولانا سپس با استعاره‌ای روشن، این رابطه را توضیح می‌دهد: یاران و اهل دل همچون «گل» لطیف و ارزشمندند و اغیار و مخالفان مانند «خار» هستند. همان‌طور که خار ذاتاً دشمن و آزاردهنده‌ی گل است، بیگانگان راه نیز دشمنان ذاتی دوستان حق هستند. بنابراین، مدارا با خار به معنای خیانت به گل است. این سخت‌گیری نه از روی کینه‌توزی شخصی، بلکه برای محافظت از «گلستان» یا همان جامعه‌ی معنوی و حفظ انسجام و روحیه‌ی یاران است.