M2:1329 — هر کجا هست او حکیمست اوستاد / بانگ او زین کوه دل خالی مباد

Este verso concluye una meditación sobre la naturaleza del Maestro espiritual perfecto (Shaykh o Pīr), a quien Rumi ha comparado con un sello que imprime la voluntad divina en la cera blanda del corazón del discípulo. La voz del Maestro, dice Rumi, es como un eco que resuena en la «montaña del corazón» (kūh-e del). Este eco no es una mera repetición, sino la voz de Dios mismo, transmitida a través de un ser humano perfeccionado.

El verso anterior (M2:1328) preguntaba de quién era esa voz que a veces llena y a veces vacía la montaña del corazón. Este verso responde: es la voz del Maestro, que es un Ḥakīm (un Sabio cuyas acciones y palabras están en perfecta armonía con el orden divino) y un Ustād (un Maestro consumado). La segunda mitad del verso es una oración ferviente: que esta voz divina, este eco de la Verdad, nunca cese. Sin ella, el corazón se vuelve una montaña vacía, silenciosa y estéril, incapaz de producir, como Rumi explicará en los versos siguientes, las «fuentes de agua clara» de la vida espiritual.

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین، به توصیف مقام و تأثیر پیر معنوی (که در اینجا به صلاح‌الدین زرکوب اشاره دارد) می‌پردازد. مولانا ابتدا دل انسان را به کوهی تشبیه می‌کند که صدا را بازمی‌تاباند. صدایی که در این کوه می‌پیچد، صدای پیر و مرشد است که در واقع پژواک ندایی الهی است. این صدا، همان تعلیمات و الهامات معنوی است که دل مرید را زنده و بارور می‌کند.

مصراع اول تأکید می‌کند که این پیر، در هر شرایطی، «حکیم» و «استاد» است. یعنی حکمت و راهبری او محدود به مکان یا زمان خاصی نیست؛ او منبعی پایدار از معرفت است. مصراع دوم، که حالتی دعایی دارد، آرزو می‌کند که این بانگ و تأثیر معنوی هرگز از «کوه دل» خالی و خاموش نشود. این دعا بیانگر نیاز همیشگی سالک به راهنمایی و الهام پیر است تا دلش از چشمهٔ معرفت سیراب بماند و به بیابانی خشک و بی‌صدا تبدیل نگردد. در واقع، زنده بودن دل به شنیدن و بازتاباندن همین ندای معنوی وابسته است.