M2:1729 — گند کفر تو جهان را گنده کرد / کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

این بیت بخشی از سخنان تند و خشمگینانه‌ی حضرت موسی خطاب به چوپان است. چوپان از سر عشق و سادگی، خداوند را با صفات انسانی و مادی توصیف کرده بود (اینکه برایش کفش بدوزد، مویش را شانه کند و لباسش را بشوید). از دیدگاه موسی که پیامبر شریعت و تنزیه (پاک شمردن خداوند از صفات مخلوقات) است، این سخنان کفر محض و توهینی بزرگ به ذات الهی است.

مولانا در اینجا دو تصویر قدرتمند به کار می‌برد: ۱. گند کفر: کفر صرفاً یک باور غلط نیست، بلکه مانند یک بوی تعفن است که فضا را آلوده می‌کند. موسی معتقد است که این کلمات خام، کل جهان هستی را که تجلی خداوند است، «گنده» و ناپاک کرده است. ۲. دیبای ژنده: دین به یک لباس فاخر و ابریشمی (دیبا) تشبیه شده که نماد زیبایی، عزت و ظرافت آن است. از نظر موسی، کفرگویی چوپان مانند این است که کسی این لباس گران‌بها را با بی‌رحمی تکه‌تکه و مندرس (ژنده) کند.

در واقع، این بیت اوج نگاه ظاهری و شریعت‌مدار موسی را در ابتدای داستان نشان می‌دهد که تنها به صورت و قالب اعمال توجه دارد و هنوز به باطن و صدق نیت چوپان راه نبرده است. این نگاه در ادامه داستان توسط خداوند مورد عتاب قرار خواهد گرفت.