M2:1767 — خون، شهیدان را ز آب اَولیٰ تَرَست / این خطا، از صد صَواب اَولیٰ ترست

در این بیت، خداوند به موسی پاسخ می‌دهد که چرا کلام به ظاهر کفرآمیز چوپان را بر عبادت‌های ظاهراً بی‌نقص ترجیح می‌دهد. مولانا از تمثیل قدرتمند «شهید» استفاده می‌کند. در فقه اسلامی، بدن شهید را با آب غسل نمی‌دهند؛ خون او خود پاک‌کننده و مایه‌ی افتخار اوست. در واقع، خون برای او از آب «اولیٰ» و شایسته‌تر است.

به همین ترتیب، «خطای» چوپان که از نهایت عشق و صداقت او سرچشمه می‌گیرد، نزد خداوند از صدها «صواب» یا عملِ درستِ کسانی که عبادتشان تنها پوسته‌ای بی‌مغز و خالی از سوزِ دل است، برتر و پسندیده‌تر است. این بیت تأکیدی است بر اصل بنیادین عرفان مولوی: جوهر و باطنِ عمل (حال) بر صورت و ظاهر آن (قال) برتری دارد. خداوند به قلب سوزان می‌نگرد، نه به کلمات آداب‌دانانه.