M2:1773 — بر دل موسی سخن‌ها ریختند / دیدن و گفتن به هم آمیختند

این بیت لحظهٔ اوج ارتباط مستقیم خداوند با موسی را پس از عتاب او توصیف می‌کند. خداوند موسی را به خاطر تندروی با چوپان سرزنش کرده و اکنون اسرار عشق و معرفت حقیقی را برای او آشکار می‌سازد.

عبارت «بر دل موسی سخن‌ها ریختند» به یک الهام بی‌واسطه و سیل‌آسا اشاره دارد. این سخنان از جنس کلمات معمولی نیستند که با گوش شنیده شوند، بلکه معارفی هستند که مستقیماً بر قلب (که در عرفان مرکز دریافت شهودی است) نازل می‌شوند. این تجربه آنچنان قدرتمند است که مرز میان حواس ظاهری و باطنی را از میان برمی‌دارد.

مصرع دوم، «دیدن و گفتن به هم آمیختند»، به یک تجربهٔ عرفانی عمیق اشاره دارد که در آن «دیدن» (شهود و درک بی‌واسطهٔ حقیقت) و «گفتن» (کلام و وحی) یکی می‌شوند. دیگر فاصله‌ای میان درک یک حقیقت و بیان آن وجود ندارد؛ موسی همزمان حقیقت را «می‌بیند» و آن را به صورت کلام الهی «می‌شنود» و درک می‌کند. این وحدت میان شهود و کلام، مرتبه‌ای متعالی از وحی است که فراتر از آگاهی و تحلیل عقلانی قرار دارد و به همین دلیل مولوی در ابیات بعدی توضیح بیشتر آن را ناممکن می‌داند.