Хондан› Дафтар 2› Ваҳй омадан Мусоро (а) дар узри он шабон› Байт 1799
M2:1799 — خون پلید است و به آبی می‌رود / لیک باطن را نجاست‌ها بود
M2:1799
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
نجاست‌های ظاهری مانند خون با آب شسته و پاک می‌شوند، اما آلودگی‌های باطنی و روحی را نمی‌توان با آب از بین برد و پاک کردن آن‌ها به راه دیگری نیاز دارد.
این بیت در ادامهٔ گفتگوی خداوند با موسی دربارهٔ نیایش چوپان است. خداوند به موسی توضیح می‌دهد که همان‌طور که نماز زن مستحاضه (زنی که دچار خونریزی غیرعادی است) با وجود آلودگی ظاهری‌اش پذیرفته می‌شود، ذکر و نیایش انسان‌ها نیز با وجود آلودگی به «تشبیه» و «چون و چرایی» (یعنی تلاش برای فهم خداوند با معیارهای انسانی و محدود) مورد رحمت و قبول او قرار می‌گیرد.
مولانا در این بیت این مقایسه را عمیق‌تر می‌کند. او می‌گوید نجاست ظاهری مثل خون، امری سطحی است و به‌سادگی با آب پاک می‌شود. اما نجاست‌های باطنی – مانند کبر، حسد، شرک پنهان، و محدود کردن ذات بی‌نهایت خداوند در قالب‌های ذهنی – بسیار ریشه‌دارتر و خطرناک‌تر هستند. این آلودگی‌های درونی را نمی‌توان با ابزارهای مادی و ظاهری پاک کرد.
بیت بعدی بلافاصله راه حل را نشان می‌دهد: این نجاست‌های باطن فقط با «آب لطف کردگار» (آب رحمت و عنایت الهی) پاک می‌شوند. بنابراین، این بیت بر اهمیت طهارت باطن تأکید می‌کند و یادآور می‌شود که تمرکز بیش از حد بر پاکی ظاهری، نباید ما را از آلودگی‌های بسیار جدی‌تر روح غافل کند.
- پلید
- نجس، ناپاک
- باطن
- درون، ضمیر، عالم معنا
- نجاست‌ها
- ناپاکی‌ها، آلودگی‌ها (در اینجا منظور آلودگی‌های روحی و معنوی است)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.