Хондан› Дафтар 2› Ваҳй омадан Мусоро (а) дар узри он шабон› Байт 1804
M2:1804 — تا بپوشد او پلیدی‌های ما / در عوض بر روید از وی غنچه‌ها
M2:1804
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
این بیت به قدرت دگرگون‌ساز خداوند اشاره دارد که همانند زمین، ناپاکی‌ها و گناهان ما را می‌گیرد و آن‌ها را به زیبایی و نیکی تبدیل می‌کند.
مولانا در این بخش از مثنوی، حلم و رحمت خداوند را با عملکرد زمین مقایسه می‌کند. همان‌طور که زمین، این آفریده‌ی بردبار خداوند، هرگونه آلودگی و نجاست را در خود فرو می‌برد و آن را پنهان می‌سازد، اما به همین بسنده نمی‌کند، بلکه در مقابل، از دل همان آلودگی‌ها، گل‌ها و غنچه‌های زیبا می‌رویاند، خداوند نیز با بندگان گناهکار خود چنین می‌کند.
این بیت می‌گوید که لطف الهی نه تنها گناهان و «پلیدی‌های ما» را می‌پوشاند و می‌بخشد، بلکه فراتر از آن عمل می‌کند. خداوند این ناپاکی‌ها را به بستری برای رشد و شکوفایی معنوی تبدیل می‌کند. گناهی که با توبه و بازگشت همراه شود، می‌تواند به نقطه‌ی آغازی برای رویش «غنچه‌ها»ی فضیلت، فروتنی و معرفت در وجود انسان تبدیل گردد. این تصویر، اوج کیمیاگری معنوی را نشان می‌دهد که در آن پست‌ترین مواد (گناهان) به ارزشمندترین گوهرها (فضایل) بدل می‌شوند.
- پلیدی‌ها
- زشتی‌ها، ناپاکی‌ها، در اینجا کنایه از گناهان و صفات ناپسند
- در عوض
- در مقابل، به جای آن
- بر روید
- برویاند، رشد کند، سبز شود
- وی
- او، در اینجا به «زمین» در بیت قبلی یا به طور کلی به آن بستر ناپاک اشاره دارد
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.